Met pijn in ons hart verlieten we Cádiz. Ik wilde echt niet meer terug. Op de een of andere manier floreer ik in klasjes. Of ik er nou voor sta of in zit.
We spendeerden nog een nacht in Sevilla omdat onze vlucht daarvandaan vertrok. 's Ochtends wilden we nog even lekker ontbijten in een zo mogelijk niet-toeristische tent. P had al een hele mooie gevonden voordat mijn Spaanse juf uit Amsterdam terugappte. Met precies hetzelfde cafeetje.  
Sevilla heeft meer dan 3.000 cafés.  

De school heeft de gewoonte op vrijdagavond de week af te sluiten met een tapas-avond. Die hadden we de vorige twee keer dat we hier waren al meegemaakt en dat was goed bevallen. We kwamen binnengerold, ik kreeg meteen een kruk die ik eerst weigerde omdat ik dan geen kant meer op kon, maar na vijf minuten capituleerde ik. Mijn vrees werd bewaarheid. Een Zweedse kwam met ons praten. Ze stond tegen mijn knie aan te rijden, al was dat onregelmatig. Ik zei niks. De Caroline 2.0 had ik blijkbaar thuisgelaten. Af en toe vielen er kruimels uit haar mond op dezelfde knie. Maar dat was nog niet het ergste. Ik vond haar erg vervelend, terwijl ze het wel voor elkaar kreeg een uitstraling te hebben van een sympathieke vrouw. Het was een gepensioneerde huisarts. Misschien dacht ze: en nu is het mijn beurt, genoeg geluisterd in mijn leven. Ze begon met het melden dat ze drie kinderen had waarvan er een overleden was, maar dat ging naadloos over in het vertellen dat haar appartement geen verwarming had, haar leren schoenen niet droog werden, alles bleef klam, ze had een geleende trui aan van de vrouw bij wie ze in huis zat, ze was gescheiden na dertig jaar, in het begin heel pijnlijk, maar nu veel beter, ze maakte kunst met stenen in haar eigen tuin, ze woonde op het platteland, ze was zenuwachtig geweest want dit was de eerste keer dat ze alleen iets deed... dus kans om ons medeleven te betuigen was er niet. 
Ik kon niet weg. Zat met de kruk tegen de muur. Het duurde en duurde. Gelukkig moest P meelijden. Zelfs hij vond haar niet erg leuk, en dat zegt wat. Maar godzijdank kreeg ze uiteindelijk genoeg van ons en ging verderop staan kletsen. Toen strooide de directeur zijn charmes over ons uit en waren we toch blij dat we gekomen waren.  

Eigenlijk kijken we nooit televisie. Sterker nog, ik heb mijn abonnement bij Ziggo opgezegd. Maar hier begonnen we met Maestro. Geen idee waarom. Misschien door de storm. Ik viel als een blok voor Jamai, die de eerste aflevering meteen drie tienen van de jury kreeg. En zoals een jurylid zei: 'Dit is totaal niet de bedoeling. Je moet heel erg slecht beginnen, lijden, nog meer lijden en dan langzaam verbeteren. Hij was duidelijk een natuurtalent. En wat ik zo leuk aan hem vond is dat hij totaal niet verwaand werd, maar zichtbaar van het dirigeren genoot, het vak niet onderschatte ondanks het gemak waarmee hij tienen binnenhaalde en op zijn sloffen winnaar werd. 

De Spanjaarden zijn echt erg leuk. Ze vinden het fantastisch dat je hun taal probeert en wat helpt is dat P overal waar we komen zegt: 'Somos Estudiantes de Español.' Ik weet eigenlijk niet of het niet 'estamos' moet zijn, maar hoe dan ook: het werkt. Mensen glimlachen alsof hij net heeft verteld hoe knap ze zijn. Ze gaan langzamer praten, geven de informatie die hij nodig heeft en nemen afscheid van hem alsof hij hun beste vriend is.
P had z'n zinnen op de loterij gezet. Op elke straathoek is er iemand in een groen hesje te vinden die loten verkoopt. De eerste dag won hij vier euro. En toen hield het geluk op. Maar hij bleef stug doorgaan. Ook nadat ik in de klas had gehoord dat het vooral oude mensen zijn die spelen. Ik wil nooit in een cliché passen (wordt aan gewerkt, alleen niet veel fiducie dat ik dat voor het einde nog kan veranderen). En ik gaf hem gelijk. Waarom een dikke geldprijs mislopen omdat je zo graag bijzonder wilt zijn. 

Vandaag stond de Pijnpoli op de agenda. Ik verheugde me er niet erg op. De pijnarts had van tevoren gezegd dat ik oxycodon moest nemen, want de behandeling was pijnlijk. Als een arts dat zegt....
Gelukkig ging mijn zus mee om me te steunen. De oxycodon zat erin, en gek genoeg waren mijn zenuwen minimaal, dat zou anders zijn als er met naalden zou worden gezwaaid. 
Mijn voeten werden ingesmeerd met capsaïcinecrème. De werkzame stof is capsaïcine, het bestanddeel dat chilipepers hun scherpe smaak geeft. Ik ben niet heel erg weg van scherp eten. 
Toch liet ik als een tam lam mijn voeten inpakken en keek mijn zus af en toe aan. Gebeurt er al wat? 
Nope. 
En nu? 
Nee. 
Ik zat het halve uur uit en omdat ik niks voelde lieten ze het er een kwartiertje langer opzitten. Geen effect. 
Maar om 20.00 begon het. Nu begreep ik pas die oxycodon. 

We kwamen voor de zon en het feit dat het in Cádiz twee uur langer licht is dan hier in Nederland. We kregen storm. Ze gaven hem zelfs een naam. Zodra ze met namen gaan strooien dan weet je het wel. Windvlagen met orkaankracht en extreme regenval. Daar zaten wij dus middenin. De dagelijkse wandelingen over de boulevard naar school werden vervangen door hard voortgerold worden om semi-droog (not) de parkeergarage in te gaan en dan toch de auto te nemen. Rollen in de regen met forse tegenwind is niet te doen. Weten we dan ook weer. En de boom die op een auto viel was niet de onze, ook weer een geluk. Hij viel op de passagiersstoel en daar zat niemand. Al zal de bestuurder nog steeds aan het bijkomen zijn.
Gelukkig hadden we - heel verstandig - alleen maar naar appartementen gezocht mèt verwarming. Wij raakten niet onderkoeld. Maar mijn franse medestudent zat in de klas onder de verwarming (zo'n blaasding aan het plafond) omdat hij niet zo verstandig was geweest. Het apparaat mocht niet lager. Dus zat de rest van de groep wazig voor zich uit te staren en werden schrijfbewegingen in slow motion uitgevoerd. Maar hij was niet te vermurwen. Dat ding bleef aan.  

We kennen de school in Cádiz. En wederom werden we onthaald met omhelzingen en gekus. Ik vind dat nog steeds bijzonder, want hoeveel mensen zien die docenten wel niet. De laatste keer dat we er waren was twee jaar geleden. Het maakte niet uit, we werden herkend. 
Mijn Spaans is toch minder goed dan ik dacht, want toen de directeur vroeg waarom ik in een rolstoel zat, zei ik dat ik uitzaaiingen in mijn eieren had. 

We reden door naar Cádiz en stopten voor de lunch in Écija. Toevallig gekozen, maar precies datgene als je een wensenlijstje mag maken. Zonder rolstoel maar met een klappertand-aanval van mij, liepen we naar een cafeetje. Mijn tanden sloegen het ritme, al kon het geluid me niet bekoren. Geen idee wat er was, maar dan is er mijn vriend Chat, die me wist te vertellen dat het waarschijnlijk een bloedsuikerdingetje was. Toch fijn om te weten dat ik niet ter plekke zou neervallen.
Het restaurantje was ini mini, zo klein dat je je afvraagt hoe de eigenaar al die lekkere dingen in prima tempo op tafel krijgt. Er was een invalide-toilet alleen kan ik door het buiten gebruik zijn van mijn beide armen de deur niet op slot doen. P stond op wacht en hield een man die graag naar binnen wilde tegen. De lunch was heerlijk, het klapperen ging voorbij, we konden weer door. 

Omdat we ontbijten belangrijker vonden dan vroeg in de ochtend de minder drukke Mezquita te zien, werden we gestraft. Om elf uur zag het plein zwart van de mensen. Groepen, schoolklassen, stellen, families. 
We hadden geen tickets... De rij was lang... In 2021 hadden we de moskee al gezien... Na lang twijfelen besloten we toch naar binnen te gaan.
P probeerde online tickets te bestellen, kwam eerst uit op een pagina waar ze 40,- euro voor een kaartje vroegen, maar hij zocht door en kwam op de officiële site waar de tickets 13,- kostten. Het kon niet anders dan met creditcard. Na het downloaden van ik weet niet hoeveel apps en het invullen van eindeloze gegevens - wat iets aan chagrijn opleverde - hadden we uiteindelijk kaarten, viel de rij erg mee en konden we naar binnen. Gelukkig maar. Ook al was ik er al geweest, het maakte weer een ongelofelijke (dus niet onvergetelijke) indruk. Zoveel mooier dan ik me herinnerde. Indrukwekkender. Grootser. Onbegrijpelijker. Ik weet hoeveel tijd het kost om één beeldje uit marmer te houwen. De Mezquita is 23.000 m2 en telt eindeloos veel ornamenten. Zoveel dat niemand ze ooit heeft geteld. Voor mij is de Mezquita het mooiste monument dat ik ooit zag.  

Vandaag landden we in Sevilla en reden door naar Cordoba. We waren vroeg, dus hadden we tijd genoeg om de stad verkennen. Alleen klinkt dat makkelijker dan het is. Stoepen die als je dik bent of in een rolstoel rijdt, niet breed genoeg zijn. In de verste verte niet. Mini straattegels waarvan de rolstoelzitter een klankkast met vibrerende echo wordt. En dan moet de rolstoelduwer ook nog tegen het 'Pas op! Kijk uit!' van de inhoud van de stoel kunnen verdragen. 

Vandaag zou ik pas het botinfuus krijgen. Dus plakte ik een verdovingspleister op de binnenkant van mijn elleboog omdat ik door het vele prikken van de afgelopen jaren, zoveel eelt heb ontwikkeld waardoor een verpleegkundige extra kracht moet zetten om de naald erin te jenken, en dat is niet leuk. 
De verpleegkundige veranderde het tijdstip en de verdoving dreigde uit te werken. Toen ik de pleister met mijn rechterarm van mijn linker wilde trekken om nieuwe verdoving aan te brengen, hoorde ik een harde dubbele knak. De pijn was niet te harden. Ik blèrde de hele boel bij elkaar.
Er zijn momenten in het resterende leven van een kankerpatiënt die niet te hanteren zijn. Dit is er een van. Ik kan niet veel meer omdat mijn linkerarm nog niet is hersteld van het scheurtje in het bot en met rechts kan ik niet bewegen. Ja, als ik met links mijn rechterhand vastpak en hem de richting op dirigeer die ik wil. Betekent dat ik nu precies weet hoeveel je je armen gebruikt bij dagelijkse dingen. Opstaan uit een diepe bank. Je stoel aanschuiven. Een waterkoker tillen. Een deur openmaken. Eten. Drinken. Aankleden. Uitkleden. Gordijnen dichtdoen. Opendoen. Rechtop gaan zitten in bed. Uit bed komen. Erin gaan. Douchen. Afdrogen. Tandenpoetsen.  
En had ik al verteld dat ik ook precies weet met welke bewegingen je allemaal je rug gebruikt? 

Een inval-werkster kwam. Ik vind dat altijd ongemakkelijk want mijn vaste schoonmaker is de bom, maar mijn ervaring met deze thuiszorgorganisatie is dat de mensen die ze sturen ook geweldig werk doen. 
Om 09.15 belde ik de organisatie om te vragen waar ze bleef. Ze had zich verslapen. Kan gebeuren. 
Om tien uur werd er aangeklopt. Een grote jonge vrouw stapte vertraagd mijn boot op. Zei niks over het verslapen. 
Ik zei er wel wat van (Caroline 2.0). Dat ik het vervelend vond dat ze er niets over zei. Ze keek me sloom aan. Haalde haar schouders op. Zei niks.  
Ons bed maakte ze schoon op, maar liet de dekens die erop lagen in grote, gekreukte stapels liggen. Ik vond dat ik haar werk niet mocht vergelijken met dat van O, die ons bed altijd zo opmaakt dat het lijkt alsof we een upgrade naar een vijf-sterrenhotel hebben gekregen. Toch bleef het me irriteren. Dus vroeg ik of ze dat kon rechttrekken (ik kan dat zelf niet vanwege het scheurtje in mijn arm). Ze deed het vol tegenzin. Ging toen de vloer dweilen en liet de stoelen onder de tafel staan. Zo kon ze nergens bij. Ik zei er wat van. Ze reageerde gepikeerd. Ze dweilde toch? Nou dan. Het werd heus wel schoon. 
Het was nog steeds zo dat het leek alsof ik naar een film in vertraging keek. Sloffen was haar kernkwaliteit. 
Ze had mijn tas op de grond laten vallen en liet die liggen. 
Op de vloer in de zitkamer zat nog een grote vlek (later bleek dat het nergens echt schoon was). Omdat die vlek zo groot was, vroeg ik of ze die ook nog even wilde schoonmaken. 
Ab-so-luut niet. Zij ging niet op haar knieën. Wat dacht ik wel? 
In plaats van dat ik zei dat dat nu eenmaal bij haar werk hoorde, zei ik dat ze het met de dweil kon doen. 
Ik had geen goede dweil. Het lag aan mij. 
Toen had ik het zo gehad dat ik haar sommeerde mijn boot te verlaten. Ze weigerde. Ik was respectloos. En had dus blijkbaar ook nog eens een slechte dweil. 
Om mijn woorden kracht bij te zetten pakte ik haar jas en koptelefoon van de kapstok. Hoe haalde ik het in mijn hoofd?! Ik moest met m'n poten van haar spullen afblijven. De koptelefoon gleed langzaam op de grond. O, en nu had ik ook nog eens háár Apple headset kapotgemaakt.
Ik vroeg haar of ik haar er daadwerkelijk uit moest zetten.
Als ik haar zou aanraken zou ze me een duw geven.
Zij was echt heel erg groot, fors en eng. Ik was groot, broos en boos. 
Intussen belde ze met haar werkgever om over mij te klagen. En dan voornamelijk over mijn dweil.  

Er zou een pakje geleverd worden. Geen medicatie dit keer.
Ik was er niet. Op de beelden kon ik de chauffeur van Federal Express zien. Hij klopte aan (tien punten), wachtte lang genoeg (tien punten), besloot toen het pakje in de houten kist die op het platje staat te doen (tien punten), liet de deksel in het water vallen en wist niet hoe snel hij samen met het pakje weg moest rennen. 
Kunnen we nu vaststellen dat ik heel wat karma op bestellingen heb? 

Omdat ik mij aan het vergapen was aan de beeldencollectie van het Beeldendepot in Wageningen, was ik niet thuis om de medicatie in ontvangst te nemen, maar dat was bij iedereen bekend. 
Alhoewel. 
De chauffeur belde. Dat was winst. Ik vertelde dat hij het bij de buren kon afleveren en was tevreden. Tot ik 's avonds de mail zag die meldde dat de levering was geannuleerd. 
Wederom stoom. 
Maar nu had ik een nummer. Hij nam niet op. 
Toen begon ik aan gedegen, op zodanige manier geformuleerde berichten dat de ontvanger geen leuke avond had. Ik wist precies de balans te vinden tussen niet over de top kwaad, maar wel duidelijk dat ik not amused was (eufemistisch geformuleerd). Door uit te leggen wat de gevolgen waren boorde ik een speer in het schuldgevoel van de ander en draaide die nog eens lekker rond.
​Dacht ik. Hoopte ik. Zou ik normaal hebben gevonden.
'U was zelf niet thuis.' 

Bij het AVL werkt het blijkbaar zo dat als je uitbehandeld bent, ze je ook geen versterkend botinfuus meer gunnen. Voor het nieuwe jaar was er geen verwijzing gemaakt.
Ik kwam er veel te laat achter dat ik het infuus al drie weken geleden had moeten krijgen. Mijn vaste verpleegkundige zat in Paramaribo, dus die had voorafgaand aan haar reis gezegd dat iemand anders zou komen prikken. Dat vind mijn zenuwgestel niet leuk. Ik ben weg van haar én haar manier van prikken. Zij wilde mij ook niet kwijt en heeft speciaal een nul-urencontract afgesloten om mij te kunnen blijven prikken, terwijl ze ander werk heeft. Kom er maar eens om.
Omdat ik al zo ver over tijd was, en gezien het scheurtje in mijn arm, zei ik een Atelierdag met het maken van beelden bij een vriendin af. Dat vond ik erg vervelend, maar ik moest thuis zijn om de medicatie in ontvangst te nemen en die middag zou er ook meteen een infuus gezet worden. 
Om elf uur belde mijn broer. Of ik straks mee wilde lunchen. Wilde ik wel, maar...
Om twaalf uur kreeg ik opeens een mail van het transportbedrijf dat ik niet thuis was en dat de chauffeur was doorgereden.
Stoom uit mijn oren.
P heeft een camera geïnstalleerd. Onmiddellijk bekeek ik de beelden om te zien of ik wellicht ook iets aan mijn oren had gekregen. Niet dus. 
Gelukkig reageerde degene van de planning van de medicatie wel adequaat en invoelend. Ze plande de levering voor zaterdag in. Ook al was ik niet thuis. Deze keer mocht het bij uitzondering gewoon bij de buren worden afgeleverd. Ze zou de transporteur berichten. Ik legde me erbij neer.