Het dorp waar de markt is, is exact wat je hoopt als je het Franse platteland voorstelt. Een plein met bomen waarvan het bladerdak tegen zon beschermt, daaronder tafeltjes, een binnentuin omringd door een oude muur, marktstalletjes onder een hoge kapconstructie met klanten die niet van hun eerste plek te branden zijn omdat ze zo gezellig met de marktman aan het praten zijn. Patience. 
Een restaurant bestond 15 jaar en dat moest gevierd worden, compleet met een man verstopt in een taart, waar hij uiteindelijk uitknalde, al was het niet naakt. 

Het nieuwe huis stond in een piepklein dorpje, maar wel met een klooster en nonnen die zich zonder mannen in leven houden en daar geen problemen mee hebben. Ze runnen een biologische boerderij met kaas, jam, charcuterie en sinds kort ook bier. Klein winkeltje. Aardige vrouwen.   
Het mooiste vond ik de kleding van de zusters. Zodra ze op de tractor zitten wordt de zwarte habijt verruild door een blauwe. Bidden heeft een andere dimensie dan werken.  
Vrouwen geven kleurenblindheid door, mannen hebben het.
God zou zich eens vergissen...

De lange lezers weten het al: ik beschik over de leukste ex-schoonouders die er bestaan en mij wordt het leven makkelijk gemaakt doordat ik, ondanks P, geen nieuwe heb gekregen, dus blijven ze voor altijd de leuksten en de liefsten. 
Ik stapte het vliegtuig in, zonder schaamte omdat ik vind dat Europa de handen ineen moet slaan en zorgen dat vliegen hoe dan ook duurder wordt dan treinen, en stapte in Toulouse uit. F & H stonden me op te wachten en alles was weer als vanouds.

Er bleek niets aan de hand met m'n hart. Het kostte me alleen een lading bloed, de hele middag en een gemiste afspraak. Maar mij hoor je niet klagen.  

Normaal gesproken ga ik samen met P of M naar de chemo. Deze keer ook, alleen was het zo dat ik na afloop naar mijn ouders ging, dus nam ik opgewekt afscheid van P en scheurde in mijn onvolprezen kneuzenkarretje naar Naarden. Dat ging voorspoedig tot ik opeens duizelig werd, extreme pijn in mijn keel kreeg, gevolgd door druk op de borst en het geheel afgemaakt werd met kramp in mijn kaken. Bij die kramp wist ik t zeker: niet goed.  
Ik belde P, die zocht een en ander op (chat is onze huisvriend) en inderdaad acuut het ziekenhuis bellen. De arts wilde dat ik per ambulance werd afgevoerd, probeerde het te regelen, maar belde me terug. Ik moest zelf bellen omdat de lokatie voor 112 niet duidelijk was. Alleen was mij die ook niet. Links en rechts caravans, geen witte bolletjes met vakantievrolijke geblokte gordijntjes, maar die van het overlevende soort. Witte knuisten aan strohalmen, zeg maar. Niet een plek waar ik mijn autootje graag achterliet, al was ik me volledig bewust van dit vooroordeel. Er was ook niemand te zien om de boel beter te kunnen inschatten. En tijdens een vermeende hartaanval is het toch wat lastig nadenken.
P was er in no time. Ambulance deed er 45 minuten over. Geen idee of zij de boel anders inschatten dan de arts. P reed m'n auto naar het ziekenhuis, en ik lag voor een tweede keer binnen een half jaar in een ambulance. Zonder drugs en zwaailichten deze keer. 

De bakfiets moest er weer uit, wat op zich jammer was omdat het een supersonische was. Lichtgewicht aluminium, al kon ik er nog voor geen meter op rijden. Ramde, toen ik hem na de koop naar de tuin reed bijna een gloednieuwe Mercedes in de flank, maar omdat het als Nederlander moeilijk toegeven is dat fietsen ingewikkeld kan zijn, reed ik fier zwalkend over - in mijn ogen opeens onbegaanbare - fietspaden. 
Jammer genoeg kwam dat fietsen nooit van de grond vanwege een ex-gebroken been. 
Marktplaats. 
Toen de biedingen over elkaar heen tuimelden, wist ik dat het inderdaad een gouden koop was geweest, maar een mens moet ook ruimhartig zijn en afstand kunnen nemen.
Ai. 
Een man van ergens in de 60 deed geen bod, maar wilde wel een proefrit maken om te checken of het inderdaad een lichtgewicht was. Ik vond dat te veel gedoe en ging daar niet op in. Toen ik het ding allang op gereserveerd had staan, kwam hij weer  om de hoek met een veel hoger bod (100 euro). Ik weigerde, mailde dat ik al was ingegaan op een ander bod. Daar werd hij uitermate agressief van.
Was ik even blij met mijn integere inborst. Die snuiter was er geheid met de fiets en al vandoor gegaan, mij bloedend achterlatend in een diepe greppel. 

Ik kom net een rapport van de lagere school tegen. 
'Caroline vindt het niet erg om een plaatje van de Stille Zuidzee bij de Noordzee te plakken.'
Vind ik nog steeds niet!