P had de deelauto op de vierde of vijfde verdieping van de parkeergarage van het AVL gezet. We gingen naar vijf omdat het met de hitte beter dalen dan stijgen was. Geen Greenwheels te bekennen. 
Naar vier. Ook niet. Weer naar boven. Nee, echt niet. 
Door de chemo was ik niet bovenmatig fit, dus bleef ik op een gegeven moment op vier staan. P was verdwenen. 
Na enige tijd kwam hij aanrijden. De auto stond op de derde. 
P droogjes: 'Dan zal die lengte van een meter ook wel niet helemaal kloppen.'

Ik ga naar een acupuncturist en dat is verdomde dapper. Naalden in andermans handen met de bedoeling in mijn lijf een invasie te plegen, gaan slecht samen.
Ik lag voor de tweede keer op de bank, had de naalden die de vorige keer mijn buik in waren gegaan zorgvuldig geteld en dacht: oké, het zijn er maar acht waarvan er één pijn deed, dit is te overzien. Dat vond ik al spannend, maar het werd niet te harden toen ze niet alleen mijn buik, maar ook mijn enkels, onderbenen en handen  ontsmette. Blijkt dat ze al naar gelang mijn energie er lustig of minder lustig op los prikt.
Die ochtend had ik chemo gehad en was het bloedprikken niet gelukt. Althans, er kwam eerst geen bloed uit. Er volgde een hele procedure voordat er beweging in kwam. Het wroeten met de naald was... eh, nou ja. Duidelijk. Volgens de verpleegkundige kan het gebeuren dat de klepjes in de ader sluiten als er te veel stress is. Je zou toch denken dat na 4,5 jaar als speldenkussen gebruikt te worden ik wel een eeltlaag heb opgebouwd...
De naalden van de acupuncturist moeten er een half uur inzitten en dan heeft zij een speciale 'schraapmethode' met een steen die ook gebruikt kan worden om een en ander op te lossen. Ze voelde een soort korrel in mijn hand. Energieblokkade. Er zat een pees in mijn rechterbeen niet goed. Ik lag daar nog amper te ademen omdat ik die naalden geen kans wilde geven om gekke fratsen uit te halen, maar kon wel denken: ja hoor, ra je de koekoek. Ik strompel door het leven met dat ex-gebroken been, dus er zal wel meer dan een pees verkeerd zitten. Maar ik zei niets. Tot ik van de bank opstond en als een kieviet door de praktijk scheerde.  

Er zijn eigenlijk dingen in het leven die je kunt voorkomen. Als je niet zo eigenwijs was.
W had al gezegd dat het Zoutpad een draak van een film was. Dat kwam overeen met mijn mening over het boek. Echt een verschrikking en totaal onbegrijpelijk waarom dat boek het zo goed heeft gedaan, behalve dan dat andermans waargebeurde leed blijkbaar lekker wegleest.
Mijn grootste bezwaar was dat totaal geen diepgang in zat. Je wil als lezer toch weten wat het de vrouw van de zieke man doet als ze hem - dodelijk ziek - op sleeptouw neemt langs de Engelse kust omdat ze dakloos zijn geworden. En, nog interessanter: hoe gaat die man ermee om? Met zijn ziekte, is hij bang voor de dood, neemt hij het haar kwalijk als hij gek wordt van de pijn of kou en al het ongemak, wat is zijn emotionele ontwikkeling? Je zou toch denken: lekker materiaal om eens even goed het leven van alle kanten te bekijken, en de kracht dan wel zwakte van de mens in het bijzonder.
NIETS!
Toch had ik de illusie gekoesterd dat de vrouwelijke scenarioschrijver er diepgang in zou brengen en zo niet dan toch wel de vrouwelijke regisseur. 
We zijn eerder weggegaan. En ik voelde me als de Belg die twee keer dezelfde Western bekijkt bij de tweede keer hoopt dat de cowboy deze keer wel op het paard blijft zitten. 

Ik had voor het eerst sinds dertig jaar een gaatje en een nieuwe tandarts. Voor het gemak had ik dezelfde als die van mijn ouders gekozen omdat ik zelf een heel slechte hand heb in het kiezen van tandartsen.
Toen ik bij mijn ouders aan het bellen was met een vriendin en zei dat ik zenuwachtig was omdat ik nog niet wist of hij kon verdoven, zei m'n vader heel droogjes dat hij dat heel goed kon. 
Toch voelde ik de behoefte om de man terwijl ik nog naast de stoel stond te vertellen dat ik toen ik twaalf was vier kiezen en een tand had moeten laten trekken om ruimte te maken voor een beugel, en die tandarts het in z'n botte hersenen haalde om mij tien verdovingen achter elkaar te geven. Hij had een apart martelkamertje waar het instrumentarium op een witte handdoek op een dressoir lag. De spuit had een grote verchroomde bol aan de zijkant, maar die was zwart uitgeslagen. In mijn beleving was de spuit groter dan mijn hoofd. Achtenveertig jaar geleden ging verdoven anders dan nu. De vloeistof werd er in geramd, niks langzaam laten inlopen zodat je nagenoeg niks voelt. En gaatjes boren deed hij zonder verdoving. Ik kwam er pas jaren later achter dat hij de beul van Bussum werd genoemd. 
Deze tandarts knikte en zei toen droogjes: 'Met andere woorden...'
'Precies,' antwoordde ik en ging toen pas zitten. 
Deze man had het begrepen, hij had de spuit al in zijn handen, was aan het kletsen zodat de naald al in mijn tandvlees stond zonder de gevreesde aanloop: 'Komt ie.'
Mijn vader had gelijk. 
Toch was het geluid van de verschillende boren zodanig dat ik verkrampt in de stoel lag. En toen ik de deur achter me dichttrok, beefde ik zo erg dat we hier misschien toch wel van een klein traumaatje kunnen spreken. 

J kwam lunchen, rond 12.00. We hebben zes jaar samen op de lagere school doorgebracht, en zagen elkaar weer bij een reünie van een maand geleden. Daar zat achtenveertig jaar tussen. Toen zei ze al dat het zo bijzonder was omdat we elkaars achtergronden zo goed kennen.
We wisten wie een bullebak van een vader had, wie een beschadigd broertje, wiens moeder er alleen voor stond, wiens ouders beter maar uit elkaar hadden kunnen gaan. Maar de grotere geheimen kenden we niet. De last die gedragen werd door de opvoeding evenmin. We kenden elkaar, maar waren te jong om de impact van zaken te kunnen inschatten. We konden schone schijn nog niet van echtheid onderscheiden.  
Om 12.30 belde ik om te vragen of ze 't was vergeten. Ze was verwikkeld in gedoe, kwam eraan, maar moest om 14.00 uur alweer weg om te werken. Daar was ze het niet mee eens, want we waren nog niet klaar, dus kwam ze om 17.30 gewoon terug voor een borrel. Het is iets heel moois dat als je elkaar zo in de basis kent, dat alles makkelijk gaat. Zelfs zo makkelijk dat ik haar durfde te vragen een fles wijn mee te nemen. 

Ik heb twee huisartsen die me begeleiden omdat ze het niet alleen willen doen en zo elkaar kunnen steunen. Die begeleiding stelt nog niks voor, maar nu wilde ik een van hen toch een update geven. Ik moest namelijk nog een lijstje ondragelijk lijden inleveren, maar ik doe dat steeds niet omdat ik weet dat het toch verschuift. 
Het is mogelijk online een afspraak te maken en ik moet daarbij invullen wat het onderwerp zal zijn. Alle opties die bij me opkwamen keurde ik af. Te hard, te cru, te lollig. Tot ik op: 'Voortgang afscheid van het leven' kwam. 

'Praat ik te veel?'
'Luister ik te weinig?'

Na Aken reisden we door naar Luik. De dertig graden waren voor mij iets te veel van het goede en na een terrasje aan de Maas liepen we naar het museum, waar ik hoopte op een rolstoel, airconditioning en ook wel op mooie werken.
De rolstoel was er en P bereid. We moesten wel via spelonken naar de eerste verdieping. Dat wilde zeggen aan de achterkant van alles wat de moeite is om geëxposeerd te worden, wat des te interessanter is. Opgestapelde, net vervaardigde houten tafels, inclusief geur, een hobbyruimte met een eindeloos lange tafel vol verfspatten en kasten vol verf, hier de geur van het vroegere handwerklokaal, oude foto's van renovaties aan de muur van een totaal lege ruimte, kisten in een gangetje, achterafkamertjes en veel deuren en sleutelbossen.
Eenmaal boven werd ik als een jonkvrouw voortgeduwd terwijl ik de mooiste werken van onder meer Kokoschka, Appel, Magritte, Pascin, Picasso, Laurencin, Chagall, Ensor en Van Dongen bekeek en bij elk schilderij de neiging moest onderdrukken om het om te draaien. 

We zwierden door de marmeren gangen in onze hagelwitte badjassen en bijbehorende slofjes. Het was iets na zevenen. Het zwembad was open en wij waren de enigen. Ik was benieuwd hoe mijn been het zou doen en moest denken aan een vriend die me laatst 'een goede bijtrekking' wenste. 
In het water was die in ieder geval niet zo goed. 
Na het zwemmen gingen we ontbijten. En daar bewees ik dat die bijtrekking op het land een stuk soepeler ging. Al kon dat ook komen doordat het buffet zo onbedaarlijk goed was en onze tafel op het terras de perfecte ligging had zodat de afstand tussen tafel en buffet opeens zonder hobbels genomen kon worden. 

We namen de trein naar Aken alwaar we in hotel Quellenhof incheckten. Nou weet ik wel dat je dat niet vertaalt met 'kwellen' maar dat werd pas goed duidelijk toen wij een upgrade kregen en ons naar de tweede verdieping begaven alwaar we in een kamer terechtkwamen waar we alle passagiers van de bus nog hadden kunnen uitnodigingen zonder opgepropt te zitten. 

Omdat ik P steeds verder de verdrukking in had geduwd wat betreft kastruimte, en die arme man al zijn kleren tot één grote stapel had gevormd: t-shirts, broeken, onderbroeken, sokken, alles door elkaar, zodat die toren van Pisa steeds schever werd als hij die dag per ongeluk zin had in een kledingstuk uit de onderste regionen, was ik gaan opruimen. Niet dat ik begon bij de kledingkast, nee, ik vond het logischer om langzaam op te rukken. Eerst in de boekenkast wat ruimte scheppen. Ladingen oude notitieboekjes werden weggedonderd, overbodige papieren weggegooid. boeken die ik echt nooit meer zou lezen naar straatkastjes gebracht. Kortom: voortvarend. Intussen stond die toren van P er nog steeds. 
P heeft het al die tijd grootmoedig verdragen, al ontviel hem wel een keer dat die kast niet zo handig was omdat de plank niet tot de achterwand doorliep. 
Hij stelde een totaal andere constructie voor. 
Dat deed mij ontwaken. Want mijn man en constructies zijn niet altijd de beste combinatie. Ik moest voortmaken voor er naar gereedschap werd gezocht. 
Ik kreeg het eindelijk voor elkaar om kleding weg te doen en meteen naar het Leger des Heils te brengen en voelde een enorme voldoening. Die werd nog groter toen ik bij de Praxis een plank op lengte liet zagen, en het ding ook nog eens precies, maar dan ook precies de ontbrekende dieptecentimeters van de kastplank vulde. Ik had goed gemeten. Hoefde geen schroef te gebruiken. Legde de plank erin, verdeelde de toren van P in drie delen, waarbij hij zelfs een aparte stapel kreeg voor t-shirts met kraag. Niet dat hij dat ooit zal merken, maar het gaat om het idee. 

J&A hebben hun huis verkocht. En dat is niet leuk. Voor hen niet, maar voor mij evenmin. Dat realiseerde ik me vandaag erg goed toen ik daar de hele dag in de tuin zat te genieten van de bloemenzee, de zitjes, van het in en uit het huis lopen om iets onbelangrijks te pakken of te doen, en me de toastjes met paling liet welgevallen onder een parasol, al toastend op het leven. 
Er zal een stukje van mijn hart achterblijven. Ik weet niet beter of zij wonen daar, zij zijn één geworden met het romantische huis met rieten dak, midden in de Garden of Eden. 

Mijn broer is anders dan ik. Eigenlijk is mijn hele familie anders dan ik. Dat werd maar weer eens duidelijk toen broer na de markt spontaan bij ons kwam ontbijten. Voor alle duidelijkheid: met een eigen meegenomen voedselketen.
Er werden zes soorten kazen (hard & zacht) uit het papier gehaald, diverse vleeswaren, worsten en een vers stokbrood. Allemaal van de Noordermarkt, waar je dus in een rij moet staan om al die lekkere dingen te bemachtigen.
Ik vind rijen geen goed iets, ook al impliceert het dat je bij de juiste kraam aanklopt. Die tijd! En dan de keuzestress. Ik weet per direct totaal niet wat ik moet kopen en kom standaard met dingen thuis die niet te combineren of gewoon toch net niet lekker zijn.
Mijn broer draait er zijn hand niet voor om. 

De volgende dag reden we naar museum More in Gorssel. Het fijne was dat je daar nog gewoon binnen kunt vallen zonder reservering. Het is een prettig museum, en de tentoonstelling van Erik Matthijsen, waar ik nog nooit van had gehoord - wat niks zegt - maakte indruk. Wilde meteen zelf met verf, beitel of toetsenbord aan de slag. Dat doet kunst met mij, het maakt meteen weer die opening zodat ik enorme zin krijg om zelf te gaan creëren in plaats van te consumeren.
​Al bedoel ik daar ons diner bij de Swarte Ruijter niet mee. 

P houdt mijn geestelijk welzijn goed in de gaten, en zodra er iets aan schort bedenkt hij mooie, afleidende plannetjes die ik alleen maar kan toejuichen. Deze keer resulteerde het in een verblijf in de Swarte Ruijter (1*). 
We hebben er mooie herinneringen aan omdat hij daar op z'n knieën is gegaan en een ring tevoorschijn toverde, waarna ik alleen maar kon snotteren en herhalen hoe mooi en bijzonder hij en het leven wel niet waren. 
We reserveerden dezelfde kamer en kleedden ons mooi aan. Omdat ik al drie maanden alcoholloos ben, maar deze avond van mezelf een uitzondering mocht maken, was ik benieuwd hoe het zou smaken. Als ik tijdens de A-loze weken een mooi gekoeld glas witte wijn zag en de bezitter ervan om een slokje vroeg, bleek elke keer dat de chemo te veel invloed had om het te laten smaken.
We begonnen met een cava die me uitermate goed deed. Meteen al die alcohol naar mijn hoofd. Tijdens de diverse gangen liet ik P de pairing bestellen, nam een slok die beviel en bestelde dan ook een bob-glas. Bij de derde gang had de ober het wel gezien, niet weer teruglopen voor een glas, maar meteen maar meenemen en fijntjes zeggen dat hij daar al op had gerekend.