Voor het eerst sliep ik dit jaar alleen op de tuin. Van tevoren vroeg ik me wel af hoe het zou gaan.
Een korte geschiedenis: jarenlang doodsangsten voor enge mannen met nare intenties, toen een relatief korte periode van loutering als gevolg van het - op onverklaarbare wijze - overwinnen van mijn angsten, waarbij ik het zelfs aandurfde om met open gordijnen te slapen. Tot ik een keer diep in de nacht gewekt werd door een zoeklicht dat midden in mijn gezicht scheen en heftig gebonk op de openslaande deuren. Politie.
Ze hadden het verkeerde huisje te pakken.
Na die inval had ik het tij nog niet kunnen keren. En vannacht dus alleen. Ik liep rond en observeerde mezelf. Snelle bewegingen om het avondritueel te doorlopen omdat ik het op de een of andere manier prettig vond om nog voordat het helemaal donker was in bed te liggen. Ik lag. Mijn hart ging te snel voor hoe ik mij voelde. Ik was rustig, maar blijkbaar dacht mijn lichaam daar anders over. En zowaar het lukte. Ik viel in een perfecte slaap en werd intens gelukkig wakker in het groen. Vanuit mijn bed kon ik de clematis en de hop over de pergola zien groeien waar het licht op diverse ook nog doorheen viel.
​De koffie in de schommelstoel op mijn terras was goud waard.   

Ik ben dit jaar weinig op mijn tuin en dat was te zien. Het gras stond enkelhoog, de stoel in de hoek verdween erin, de druif groeide overdwars en het onkruid welig. Het tuinleven bevalt goed, het is eigenlijk een vermomd dorp, met alle fluisteringen, botsingen en saamhorigheid van dien.
​W kwam op de thee, daarna liep ik mee naar zijn huisje om met z'n drieën te eten en zakten we even later af naar een verjaardag in een ander laantje, en kon ik na afloop drie hekken verderop naar mijn eigen thuishuis.
​Dit was een typefout, maar ik vond em zo goed dat ik em liet staan. 

Ik geloof niet dat het helemaal mijn dag is. Zoveel pijn dat ik me afvroeg of het wel ok was om naar de sportschool te gaan. Maar met mijn fysio in gedachten: dat het dan ook kan afnemen, fietste ik erheen. 
Bij het apparaat voor de borst stelde ik het gewicht anders in en kreeg de loodzware stang op mijn hoofd. Een aardige kerel haalde een icepack voor me. Ik voelde de bult groeien, maar geen bloed, dus trainde na verloop van tijd toch maar verder. Vanwege de pijn fietste ik voorzichtig terug, maar het fietspad voor het  OLVG was zo extreem scheef dat mijn driewieler kantelde, ik keihard remde, stuur dwars, net niet op de rijweg kwam, overeind bleef, maar wel werd aangereden door de fietser achter me. Ik kon door, zij het huilend. Even dacht ik dat ik me aanstelde en vroeg me af wat ik in godsnaam zou zeggen als iemand zou vragen wat er was. Toen ik bedacht wat er was: uitgezaaide borstkanker, pijn, waarschijnlijk uitbehandeld, binnenkort dood, stang op hoofd gekregen en aangereden door fietser, vond ik het uiteindelijk toch niet zo'n aanstellerij. 

M belt. Hij heeft mijn uitslag laten indalen en wil deze week nog met mij in mijn invalidenwagentje door de stad crossen om overal heel hard 'BOEH' te roepen. 

Ik wilde helemaal niet meer weg. Na drie nachten op de vide (ik hou zo enorm veel van die dingen) wilde ik niet terug naar de stad, de drukte, het lawaai. 
Ik wilde geen afscheid nemen van het rustige ochtendschrijven aan het tafeltje voor het raam, de meditatie op het bankje in de zon, het langzaam opstarten van de dag met het gretige lezen en af en toe een rondje lopen en een museumbezoek. 

Ik had een Airbnb op de kop weten te tikken die nog sprookjesachtiger was dan op de foto's. Een huisje met aangrenzende bloemen/kruidentuin, inclusief bankjes om in de zon op te zitten, aan de voorkant uitzicht over een weiland, ultieme rust en geweldige hosts. We stookten de kachel omdat het sfeerverhogend was, genoten van de stilte, liepen rustig het zandpad af, luisterden naar de sperwer die boven de weilanden vloog, zaten in het korte bad met de benen tegen de wand op - iets wat dus ook prima gaat en constateerden voor de zoveelste keer dat het niet gaat om de grootte van een huis (dit was ca. 37m2) maar om de ruimte eromheen en het uitzicht.  

A kwam eten, ik had hem een tijd niet gezien. Hij wilde weten hoe ik mijn dagen vulde. Omdat hij er expliciet naar vroeg vertelde ik hem over de boeken die ik lees over een andere insteek betreffende ziekte en eventuele genezing, mijn hulplijnen en de inzichten die ik vergaar. Van tevoren wist ik niet of hij openstond voor spirituele zaken, maar gelukkig begreep hij alles haarfijn en wilde dat ik dat ook in mijn roman zou verwerken. Ik meldde hem dat ik bang was voor clichés.
'Ik heb toch behoorlijk veel nieuwe diepgaande wijsheden voorbij horen komen, vanavond. Ontzeg ons die niet.' 

Na het nieuws en de chemo gingen we lunchen in de Beurs van Berlage. Dat is onze gewoonte. Om zodra het lastig wordt daar onmiddellijk iets fijns tegenover te stellen. Dat bevalt goed, al was het deze keer wat te optimistisch geweest. Ik dacht dat ik het lopend wel zou halen, maar al halverwege kon ik niet meer en hing ik aan de arm van P beroerd te zijn. Maar in omdraaien had ik geen zin. We glipten langs het afzettouw van het restaurant omdat we in de hal wel aan een tafeltje konden wachten tot het openging. Toen een jonge vrouw het restaurant opende, legde ik toch maar even uit dat we erdoorheen geglipt waren omdat ik me beroerd voelde. Zij reageerde zoals je het wenst. 
'Dan breng ik jullie snel naar jullie tafel, krijg je wat water en brood en hopelijk gaat het dan snel wat beter.'
Dat zijn woorden waar geen beroerte tegenop kan. 

De markers waren behoorlijk gestegen en de arts was duidelijk. Hierna was geen behandeling meer mogelijk en ik moest me voorbereiden op een slechte uitslag van de aankomende scan. Doordat het toch op een best zakelijk luchtige manier werd gebracht, barstte ik niet in huilen uit. Dat vond ik prettig. Had me de afgelopen jaren af en toe dit laatste gesprek voorgesteld, en dacht altijd dat het een heftig dieptepunt zou zijn. Dat was het dus niet. Maar toen de verpleegkundige de laatste chemo toediende en me heel vriendelijk en zacht vroeg hoe het met me was, kwam de reactie. Zij bleef rustig aan mijn bed zitten en leefde mee. 

Het heeft wat jaren gekost en vloeiend kan ik mijn assertiviteit nog niet noemen, maar in uitzonderlijke gevallen weet ik meteen en precies wat ik denk en wat ik moet doen. 
Dat gold voor mijn reactie op de app van WM die vandaag binnenkwam. 
'Wat een onverwacht feest was dat je te zien.'
Ik begon als een wilde te typen en spuugde de woorden op de app.
De opmerking dat hij zich ieder jaar afvraagt of ik al dood ben, maakt mij niet uit, ik kan het me nog voorstellen ook. Maar dat je het zegt waar een vader naast staat, vind ik onverteerbaar. Vooral als je zelf vader bent moet je beter weten. Dat meldde ik in niet mis te verstane woorden, die hier niet letterlijk herhaald kunnen worden. 
Ik las het appje voor aan mijn broer. Die kreeg al bij de eerste zin de slappe lach. 
'Die heeft vannacht liggen woelen in z'n bedje.'
'Denk je echt?'
'Jazeker. Dit is een app die zelfs mannen begrijpen.'
Een zeker gevoel van trots kon ik niet onderdrukken. 

Met mijn vader en mijn zus ging ik Bussum in. Daar stond WM. Het werd een geanimeerd gesprek. Ik stelde iedereen aan elkaar voor. 
WM: 'Jij was toch heel erg ziek?'
Ik: 'Klopt.'
WM: 'En nu ben je weer helemaal beter?'
Er ontschoot me een 'Ja' maar bedacht toen snel dat ik niet mocht liegen.
'Nou ja, nee, eigenlijk niet.'
WM: 'Dus je houdt dit tot je doodgaat?'
Ik vond dat een adequate samenvatting en beaamde het. 
WM: 'Elk jaar als ik je voor je verjaardag app, vraag ik me af of je niet al dood bent.'

Voor een etentje trok ik een nieuwe jurk aan. Rood, knalroze, donkerblauw en groen. Wild patroon. Hoe opvallend hij was, merkte ik pas onderweg. Van de uitdrukkingen van tegenliggers meende ik meningen te kunnen aflezen.
Vrouw met steunkous, rattenkop op driewieler in een jurk die normaal gesproken al niemand durft aan te trekken. 
Anderen lachten me vrolijk toe, knikten opbeurend. Ander hout. 
Op de terugweg had ik allang spijt van mijn keuze. Tot ik langs een man op een bankje fietste: 'Wat een schitterende jurk, prachtige kleuren, daar word ik heel vrolijk van!'

In de huisartsenpraktijk waar ik loop zijn eindeloos veel artsen die part-time werken. Dus de kans dat je vaak bij dezelfde terecht komt is klein. Vanwege een eventueel euthanasie-traject (geloof niet dat ik het type ben), moest ik twee artsen uitkiezen. Maar een van de twee moet mijn hoofdbehandelaar zijn. Dat had ik wel zo'n beetje bepaald, maar was er niet zeker van. Met de ene huisarts had ik vaker contact gehad, dus sprak ik met de ander af om die wat beter te leren kennen. Ik nam me voor om te bespreken wat voor mij ondragelijk lijden was. Alleen had ik dat nog steeds niet bedacht, dus hadden we het heel geanimeerd over slapeloosheid. 
Aan het einde zei ik: 'Mag ik iets triviaals vragen?'
Dat mocht. 
'Ik heb een moedervlek, maar als het huidkanker is, maakt het niks uit want ik ga toch dood, dus ik weet niet of je wilt kijken?'
De 'HA!' die eruit kwam klonk als één stoot op een trompet. Maar wel een uiterst vrolijke.
​Mijn keuze was gemaakt. 

Sommige mensen vinden het op z'n zachts gezegd raar als ik antwoord op hun vraag hoe het met me is.
'Met mij gaat het goed, met m'n lichaam wat minder.'
'Ja, hoor, alsof jij niet je lichaam bent!'
'Eh....'

Het is zo dat onze tijd soms in een hokje wordt geduwd. Dan willen we weten of we vrij zijn om iets voor onszelf te gaan doen.
Vanavond borrelden we gezellig tot we na verloop van tijd allebei wat onrustig werden. 'Tijd voor onszelf?' vroeg P. 
Ik vond dat een goed idee, kletste nog even door, maar constateerde dat P al was afgehaakt omdat hij bij drie opmerkingen van mij elke keer de laatste woorden herhaalde. Volgens hem een beproefd middel om te verbergen dat hij niet luistert.