In Istanbul namen we de metro. Dat klinkt makkelijker dan het was. Wegwijzers die diametraal tegenover elkaar stonden, eindeloze gangen vanaf het vliegveld die doorkruist moesten worden, drie roltrappen naar beneden, om dan aan te komen bij twee soorten apparaten waarvan totaal onduidelijk was hoe de procedure was. Gelukkig werden we geholpen door een lieve Turk, die ook nog vertelde dat we nog verder moesten afdalen in de spelonken van duister Istanbul. 
Toen we op het perron stonden werden we aangesproken door een Duitser die de weg kwijt was. Waren wij ook, maar we pretendeerden van niet. Daarna volgde een Mexicaans stel, waarbij we hetzelfde deden. 
Het overstappen had nogal wat voeten in de aarde, want heel Istanbul wilde hetzelfde. Bij de Duitser werkte zijn kaart niet, dus liet ik hem op onze kaart reizen, waarbij ik iets onhandigs met het hekje deed, waardoor we 2 ipv 1 rit verloren. Het gaf niet. Hij vond ons engelen die op z'n pad waren verschenen. In feite waren we dat ook. 

Het regende enorm. In de ochtend liet ik P uit, zag hem het trappetje oplopen en dacht dat de regenjas die hij aanhad verdacht veel op die van mij leek. Hij hield vol dat dat niet het geval was, maar kwam wel weer even op de boot. Ik heb die regenjas nog niet zo lang, dus ik twijfelde. Volgens P was hij voor mij veel te groot. 
'Maar had jij geen groene?'
'O, ja.'
Dit is allemaal niet erg. Maar wat nu komt wel. Ik kocht die regenjas los van hem en wist niet dat hij later naar dezelfde winkel ging om zo'n ding in het groen te kopen. 
We zijn dus nu officieel een ANWB-stel.
Het enige waar ik nog een beetje troost uit put is dat we niet dezelfde kleur hebben. Maar die strohalm is wankel. Ik geef het direct toe. 

P appte me dat hij de boot niet in kon. Op het vlonder voor de voordeur hadden twee mensen een stuk tapijt gelegd. Hun hoofden rustten op de rugzakken en ze lagen heerlijk onder een babyblauw dekentje hun roes uit te slapen. 
Ik bekeek de foto. Het zag er echt goed uit. 
De Pool was niet van plan weg te gaan, maar zijn vrouw vond uiteindelijk dat het wel redelijk was. 
Ik vroeg P of hij wel streng was geweest. Elke dag mensen op 'mon plât' zag ik niet zo zitten. Vooral niet omdat die morgen een kerel het trappetje afliep terwijl wij naar boven gingen en we de dag ervoor ook al een hoody hadden moeten wegsturen.
P zei: heel streng. 

Op de Wittenburgergracht werd ik ingehaald door een jonge jongen die een prachtig klassiek nummer zong, maar z'n mond hield toen hij mij razendsnel passeerde en het gezang weer oppakte toen hij buiten gehoorafstand was. 
Ik wilde hem per se zeggen hoe mooi ik het vond, en trapte mijn benen uit m'n lijf en het lukte. Bij het stoplicht voor het Scheepvaartmuseum stond ik naast de jongen. Ik complimenteerde hem en zei er maar meteen even bij dat hij zeker niet stil moest houden als hij mensen passeerden. Die vonden het vast ook heel mooi. 
Hij straalde. Zo makkelijk is het leven. 

Ik fietste over de brug van de Spiegelgracht en hoorde de toeter al en zag al een plukje mensen die over de brug hingen om hem beter te kunnen zien. R zat in zijn muziekbootje en toeterde er lustig op los. Ik was blij hem weer eens te zien, veel te lang geleden. Sinds hij een vriendin heeft komt hij niet meer langszij bij mijn woonboot. Jammer.
Hij speelde zijn melodieën, de mensen op de brug stopten wat geld in de klomp, en we gingen weer door. 
Op de Munt stond een piano en iemand die daar muziek maakte. Ik had geen zin om over te steken, maar dacht wel in wat voor ongelofelijk mooie stad leven we waar live muziek zomaar in de buitenlucht plaatsvindt. 
Zouden de muzikanten doorhebben hoeveel ze bijdragen aan levensgeluk? 

Ik ben fan van Kamp van Koningsbrugge, maar niet zodanig dat ik elk seizoen heb gezien. Denk drie keer. Maar die drie keer waren genoeg om precies te weten wat je als deelnemer zou moeten doen als voorbereiding. 

• Je de tering lopen met minimaal 20, liefst 40 kilo op je rug. 
• Foutloos navigeren in het donker. 
• Honderd keer opdrukken per dag. 
• Maratons lopen. Met bepakking. 
• Zwemmen in ijskoud water. 
• Geheugen trainen. Veel ingewikkelde informatie kunnen opslaan. 
• Je mentaal voorbereiden op een ontvoering, honden, hoogtes en heel veel kou en slaapgebrek.
• En, niet onbelangrijk: zorgen dat je oplet wat voor taal je uitslaat. Taalgebruik is zo'n beetje de effectiefste selffullfilling prophecy die er is. 

De deelnemers van seizoen zes zijn, nou ja, wat zal ik zeggen zonder grof te worden, geen types die hetzelfde over voorbereiding denken als ik. Een lollymentaliteit. Ze roepen om de haverklap dat het niet te doen is, te zwaar, ze vragen zich af hoe lang het nog duurt, ze zijn kapot en vloeken wat af. Behalve de twee vrouwen. Yeah. Die zaten dan ook glorieus aan de dis terwijl de anderen nog wat nare dingen moesten doen in het donker. Maar dit terzijde. 
     Na een zware dag moeten ze 's nachts coördinaten ophalen nadat ze duidelijke instructies hebben gekregen. De meesten hebben niet goed gelezen en bakken er niks van. Een van de deelnemers geeft over van vermoeidheid en vindt het nodig om de medic op te roepen. Heeft hij niet gezien hoe mensen onderkoeld raakten en binnen no time weer in het diepe werden gegooid omdat een lijf nou eenmaal veel kan hebben? Hij staat nog op z'n benen. En als je staat kun je door. De medic is dan ook niet onder de indruk. 
     En dan komt wat mij betreft het absolute hoogtepunt van de hele serie. 
In het donker zijn Wout en Dylan totaal afgedwaald. Ze proberen een natte heuvel af te komen. 
     Wout: 'Dit is een beetje gevaarlijk. Ik ga toch even die gasten oppiepen hoor.
Beste instructeur, hier Wout. We lopen een steile helling in het bos af. Dat lijkt ons een beetje gevaarlijk.'  
     Ik lag onder de bank van het lachen. Hij weet toch dat hij van extreme hoogtes zal moeten springen, ontvoerd gaat worden, politiehonden zal moeten trotseren, vechten met professionele boksers, met of zonder gasmaskers en ademnood. 
     Een gevaarlijke, natte heuvel. 

P meldt tijdens het ontbijt dat ik vanavond voor mijn eigen eten moet zorgen, of me dat gaat lukken (hij kookt elke avond). Ik doe laconiek. 
'Ja hoor, ik dring me wel op bij W, of ik ga naar S. 
P vult aan: 'Of naar M, of T&S, J&A, die kunnen ook goed koken.'
'Precies. Ik red me wel.'
P:  'Jij hebt helemaal geen vrienden. Jij hebt koks.'