We gingen midgetgolfen. Wist ik veel dat je dat niet meer mag zeggen. 

We gingen naar Kröller Müller, een van mijn favoriete musea. Buiten prachtig weer, binnen veel te weinig licht om de schilderijen goed te kunnen zien. Ik sprak een suppoost aan. Ze had geen zin om door mij aangesproken te worden. Licht? Weinig? Slecht zicht? Eh...? Geen idee, daar lette ze nooit op. Ook best vervelend van mij dat ik haar daarmee lastig viel. 
Geen oorlog mee te winnen. 
De vrouw achter de balie echter, hield wel van haar vak. Ze ging in de weer met onze rolstoelen, maakte grappen, duikelde mijn mysterieus verdwenen stokken weer op, wees ons op kortere routes, opende een deur die normaal gesproken gesloten bleef, en gaf ons allemaal het gevoel zeer welkom te zijn. 

Ik ging naar een Sisterhood Celebration. Ja. Precies. Ik had het kunnen weten. Maar toen ik het boekte leek het mij een mooi idee om de steun van allerlei onbekende hippievrouwen te ervaren, ik verwachtte intensieve, inzichtgevende gesprekken over leven en vooral dood en zo niet op z'n minst een vrolijke dag.
Het gebeuren was in de bollenstreek. Dat is op zich al deprimerend.
Bij de ingang werd ik gesmudged. Ik kende het ritueel, dus dat leverde een smoothe handeling op, waarbij ik op tijd mijn armen strekte en me op het juiste moment omdraaide om de rook van salie tot mij te laten komen.
Het terrein sprak me erg aan, glooiend, bosrijk, hippiehuisjes, stalletjes met sierraden en alles wat je maar nodig denkt te hebben voor een vergevorderd spiritueel leven. Ik zag niets wat ik wilde hebben. Ergens achteraf plofte ik op een bankje neer om de vrouwen te bestuderen. Ik probeerde het zonder oordeel te doen, maar kreeg het niet voor elkaar. Ik vermoedde dat het een lange dag zou worden. 
Het begon met een drumcirkel. Geen cajons of jembés waar ik me op had verheugd, maar trommels van paarden- en koeienhuiden. De vrouwen moesten hun trommel aanvoelen, een eigen stem geven, en iets, wat dan ook bevrijden... Daarna liepen ze rond om tegen elkaar te glimlachen dat het zo geweldig was dat de ander er wás! Ik was gelukkig niet de enige die toekeek. 
Ze deden ook maar meteen de openingsceremonie erachteraan want het zou gaan hozen. Omdat ik niet lang kan staan keek ik weer toe en kreeg intussen zin om me stiekem helemaal vol te proppen met wat iedereen zoal had meegenomen en bedoeld was voor de gezamenlijke lunch. 
De vrouwen moesten elkaar 'ontmoeten' en diep in de ogen kijken en zeggen dat ze van elkaar hielden. Hoeveel liefde ik ook te vergeven heb, ik krijg dat niet voor elkaar. Tegen een wildvreemde zeggen dat ik van haar hou. Misschien is het wel een überbitch of een mondhygiëniste. Dat kan, hè. 
Er vond een geanimeerd gesprek plaats in mijn hoofd.
'Je moet je meer openstellen. Meedoen, het ligt aan jou.'
'Maar kijk dan, die types, nu al in extase, en maar sisterhooden met tatoeages van zonnen, vlinders, spinnenwebben en love & peace.'
'Als je er niet voor gaat wordt het nooit wat.'
'Dat hoeft ook niet!'
Tijd om te gaan. Ik was de eerste die zich met opgeheven hoofd langs de love-cirkel naar de uitgang begaf. Had ik vroeger niet gedurfd, dus dat was winst. Maar de sisterhoodtentakels reikten ver. De vrouw aan wie ik een lift vroeg, weigerde. De bushalte was 500 meter lopen in de stromende regen. Een bus die pas na veertig minuten kwam. Overstappen. Overbelasten. Oververmoeid. Over alles.   

P was naar de nieuwe mondhygiëniste geweest en kwam thuis met een gat in z'n portemonnee. Ik zag de factuur (280,-) en wond me er erg over op, wat van P niet mocht omdat ik degene was die hem na jaren naar de tandarts en mondhygiëniste had gepushed.
Ai. 
Ik hield m'n mond, maar was gewaarschuwd. Voor mij was deze hygiëniste ook nieuw. Ik bestudeerde de factuur en schreef met koeienletters in mijn agenda: GEEN paradontiumregistratie. Dat alleen al was 91,04. Ondanks het feit dat ik geen idee heb wat dat is, leek het mij erg veel om ergens even wat gebitsgegevens op een formuliertje in te vullen. En dan moest hij ook nog een keer terugkomen, waarschijnlijk om lekker uitgebreid te evalueren of de gegevens al dan niet waren veranderd. Ping! Verder is het standaard tarief voor Preventieve voorlichting en/of instructie per vijf minuten: 17,01. Prima. Maar deze vrouw hield blijkbaar erg van adviseren.  
Ik wist genoeg. Maar in het echt ben ik niet zo strijdbaar als op papier. Dus ging ik met kloppend hart haar kamertje in en meldde dat ik nogal geschrokken was van de rekening van mijn man.
Als door een wesp.
Zij deed niets, maar dan ook NIETS zonder overleg! Ik vroeg me af, maar zei het niet - Caroline de Moedige - of ze bij dat overleg ook de prijzen vermeldde. Ik durfde nog wel te zeggen dat ik geen advies over tandenstoken of -poetsen hoefde. Yeah. 
De toon was gezet. Zij haatte mij, ik haatte haar. 
Maar ik had wel voor elkaar dat ze me melde dat ze iets in mijn mond kon gaan ondernemen voor 140,- en als ik dat niet wilde zou het 102,- zijn. 

In mei hadden we een reünie en petite comité (6 vrouwen) van de lagere school, en dat beviel zo goed dat we er vandaag nog eentje achteraan knalden. Dit keer bij H die dicht bij de oude school woont. Haar moeder woont in een mantelwoning achter in de tuin. We gingen haar even groeten. Op een rijtje stonden we voor haar en lieten ons bekijken. Ik voelde me weer tien.
'Van wie ben jij er een?' vroeg ze aan mij. 'Och, natuurlijk, exact je moeder!'
Na afloop kropen we met z'n vieren in de auto voor een sentimental journey naar mijn oude huis. Dat stond midden in het natuurreservaat, alleen hebben de latere bewoners het romantische huis met rieten dak en rood/groene luiken platgegooid om er een soort hoefijzer out of space neer te zetten. Het huis is zo onwaarschijnlijk groot dat het grootste gedeelte van de tuin (bijna 1 hectare) wordt opgeslokt. Ze hebben een hoog hek omheen gezet, niemand mag gluren. Voor mij is het altijd onwerkelijk om daar te komen, het was 18 jaar mijn terrein, met nadruk op mijn, wij vonden de dagjesmensen uit Amsterdam die in het weekend door het bos wandelden, maar niks. Nu was ik er zelf een geworden. 
Toen ik een jaar of acht was wilde ik voor mezelf bewijzen hoe goed ik de kronkelige bosweg naar school kende en fietste eindeloos met ogen dicht tot ik met een harde knal tegen een bord bebouwde kom tot stilstand kwam. Toch vond ik dat ik voldoende had gepresteerd. Maar één klein bochtje gemist. 
Daarna reden we, ondanks de verbodsborden, de kuil in. Dat is een afgraving waarbij je als je bovenaan de heuvel staat je je afvraagt of je auto er überhaupt weer op komt, maar we reden joelend naar beneden. Hobbelend kwamen we tot stilstand bij de vier minihuisjes onder één kap. Vroeger zat twee jongens van het laatste huisje bij ons op school. Toen stond er nog een waterpomp buiten, wat ik altijd heel intrigerend vond. Een huis zonder stromend water. 
We werden niet aangesproken op illegale acties en we kwamen de heuvel weer op. 
Toen was onze lagere school aan de beurt. Ook afgebroken en plaatsgemaakt voor een aantal enorme villa's. Ons honkbalveldje ervoor was er echter nog wel. En de klimboom. 
Herinneringen aan de juf uit de eerste klas van wie ik in de hoek moest gaan staan, het feit dat daar zo'n grote grijze prullenbak stond vond ze geen reden om dat niet te doen. Ik moest in die prullenbak staan. Dat waren nog eens tijden. 
Daarna reden we naar het Hoge Nest, waar ik eindeloos vaak langsfietste en dat nu een heel andere betekenis kreeg door de geschiedenis die zich daar heeft afgespeeld. 
Uiteindelijk vonden we ons samenzijn weer zo geslaagd dat we deze winter weer bijeenkomen. Ik weet niet of het dan nog een reünie heet. 

W en ik geven elkaar geen verjaarscadeaus meer, maar actie. Dit keer was ik iets tegengekomen waarvan ik dacht dat het leuk zou zijn: een Sound Bath met trommels en klankschalen in een kerk in Deventer.
Ik was voorbereid. W nam de matrasjes mee en ik had al mijn schapen meegenomen om zacht te kunnen liggen, maar ook dekens, warme sokken, en een trui. Nog net geen handschoenen.
En wat ik misschien nog mooier vond dan het concert was het installeren van de bezoekers. Wat ze allemaal uit hun tassen trokken (ik was geen uitzondering) en hoe ze zich verkneukelden om daar 1,5 uur te liggen, starend naar een prachtig kerkplafond of met ogen dicht om al die klanken over zich heen te laten komen.