S heeft mijn blog gelezen en raakt verder geïnspireerd. 
De K van Kar en Koets voor de deur, de K van Kommer en Kwel (die vind ik vooral goed om de dubbele K's) maar ook van (tragi)Komische blog wat leidt tot Kostelijk. En dan sluit hij weer af met een compliment. De K van onbeschrijfelijke Kracht. 
Ga door, ik betaal. 

Vandaag kon ik in de Max naar I, die ook op een boot woont. Zij moest even naar haar werk, maar geen probleem, ik vermaak me met m'n laptop en boeken. Haar man J ging de hond uitlaten en ik liep mee om de Max te laten bewonderen. Even twijfelde ik of ik mijn telefoon mee zou nemen voor dat korte moment, maar stopte hem toch maar in mijn zak. Toen ik weer binnen was ging ik naar de wc, zag dat de klink van de deur ontbrak, dacht niet na en sloot de deur. 
Dat had ik niet moeten doen. 
Ik zat opgesloten, maar was dolblij dat ik mijn telefoon bij de hand had. Alleen hoorde ik hem boven overgaan. Toen moest ik alle zeilen bijzetten om niet in paniek te raken. Want hoeveel kans had ik nou helemaal dat er precies op dat moment brand zou uitbreken, de boot zou kapseizen en/of er een gaslek met bijbehorende consequenties zou ontstaan? 
In mijn geest opeens heel reëel. 
De wc was gelukkig niet heel klein en ik besloot mijn door de fysio opgelegde en niet-gedane oefeningen uit te voeren. Het werkt goed als je twee onaangename zaken combineert. Na twintig minuten waren de oefeningen voltooid en werd ik bevrijd en kon ik weer een nieuwe ervaring op mijn cv zetten. Claustrofobisch als de pest, maar beschikt - uiteindelijk - over stalen zenuwen en heeft oplossingsgerichte persoonlijkheid.  

S leeft met me mee. Krijg een appje dat het zwaar K is voor me, en waar die K voor staat mag ik zelf invullen. 
Daar voel ik wel wat voor. KutKankerKolere (veel opgestoken van mijn buurman in het ziekenhuis). 
Hij: en de K van Klote niet te vergeten. 
Ik wist dat ik iets vergat. 
Dan komt er een app met een mooi filmpje en de K voor een beetje Kleur in mijn leven. Daarna komt de K van omhoogKruipen. En ben ik de K van Kanjer. 
Na het lezen van mijn blog over de verzekering komt hij met de K van Klerelijers. 
Ik werd er steeds vrolijker van. 
Na de blog over de ijshandschoenen en de kapper: de K van Kou, Kapsel, Kleurloze chemo, Kotsen, Krukken, Kosten declareren en vooral van KutKloteKlereKankerverzekering. Blijft volgens hem de K van Kanjer staan, met de toevoeging Koningin van de blogs. 
Hoe mooi is de Nederlandse taal. En zijn geest. 

Maar, zoals F altijd zei: geluk is een contrastgevoel. Dit keer ging het van ultiem geluk naar totale depressie. Ik zette de Max in de garage om hem op te laden. P had een beveiligde stekker gekocht, er kon niets misgaan. Ik stond als trotse eigenaar voor m'n karretje, P trok de oplaadkabel uit de neus, stopte hem in het stopcontact en samen met m'n vader keken we tevreden toe. Plotseling trok de kabel zich met geweld uit het stopcontact en knalde met een noodgang weer terug in zijn hol en maakte in zijn gang het afdekklepje kapot. Einde verhaal. 
Ik was ontroostbaar. Maar mijn vader en P gingen aan de gang, lijmden het klepje, dekten het af met tape zodat het klepje er niet vanaf zou vallen en contact kon maken om überhaupt te kunnen rijden. Na aanvankelijke weigering, kregen ze het toch voor elkaar om hem op te laden. Alleen startte hij niet. 
De volgende ochtend deed ik een schietgebedje, schakelde de elektriciteit helemaal uit om hem te laten resetten en zowaar: deze manoeuvre voor mensen zonder technisch inzicht werkte. Ik was weer intens gelukkig.  

Om mijn vrijheid te herwinnen, kocht ik een tweedehands gehandicaptenvoertuig: de Maxmobiel. Ik was dolgelukkig met de aanschaf, en ze kwamen hem helemaal vanuit Heerenveen afleveren. Hoe chique kan een mens worden (krijg kanker en breek een been, dan kom je vanzelf in een ander segment terecht). 
Zaterdag stapten P en ik in om via de toeristische route naar Naarden te rijden. We ontdekten allerlei nieuwe fietspaden en parallelweggetjes. Bij de Nesciobrug vroeg P zich hardop af of we die klim wel konden maken, wat mij niet erg relaxed stemde. Ik zou er niet opgekomen zijn daaraan te twijfelen. Maar het lukte. 
Op de dijk bij het Muiderslot stuitten we op een kudde schapen die dacht dat mijn Max voedsel bevatte, dus weigerden ze opzij te gaan. Toen ik doordrukte zetten ze de achtervolging in. Hilarisch. 
Bij Weesp moest ik eruit omdat mijn been niet meer meedeed, maar daar maakten we een appeltaartstop van. Van de eigenaresse mocht ik op de mannenwc omdat daar een beugel hing om me aan op te trekken. Ook weer toegang tot een ander segment. Na de pitstop konden we door en topten de tocht af met een weg door het Naardermeer. P maakte filmpjes van me lachend van oor tot oor. Wat was ik in mijn nopjes met deze vrijheid. 

Ziek-zijn is een fulltime baan, maar dan een waarbij je geld toe moet leggen. Regelen thuiszorg (huishoudelijke hulp 1,5 jaar wachttijd), krukken zien te bemachtigen, regelgeving gehandicaptenvoertuig uitzoeken, een aanschaffen, machtiging van een taxi voor het ziekenhuis, honderd keer op en neer naar de apotheker, pruik regelen (2x op en neer naar kapper in ziekenhuis), WMO aanvragen, annuleringsverzekering in gang zetten voor de niet-genoten reizen, bewijsvoering ervan opsturen dus vragen aan de b&b's bewijzen te sturen, vluchten annuleren, ruzie maken met een hotel dat niks teruggaf, maar onze kamer gewoon nóg een keer verkocht, verwijzing voor een second opinion, enz., enz.
​Maar het allerergste is de houding van Univé.
De second opinion was uitgevoerd zonder vooraf een verwijzing te hebben gestuurd. Ik probeerde ze ervan te overtuigen dat er alleen maar sprake is van een vormfout, ik heb wel een verwijzing, maar dat ging er niet in. Kosten: 600,- euro. 
Volgende onderwerp: proberen de kosten terug te krijgen van de originele hormoonmedicatie waarvan ik weet dat ik geen bijwerkingen krijg, ipv het goedkope alternatief wat ze wél vergoeden, maar waar ik kotsend van over de wc hang. Ik had dus moeten weten (hoe?!) dat ik dat - ook weer van tevoren - door een arts had moeten laten vastleggen, dus ook hier nul op t rekest. 
Puur voor de zekerheid informeerde ik of ik een taxi kon nemen om me naar het AMC te brengen om een pruik te laten aanmeten. Nee, dat kon natuurlijk niet. Want kaal was dan misschien wel een gevolg van de chemo, maar het was toch niet de originele kanker, dus zie maar hoe je er komt op je krukken. En ook goed om even te weten dat we slechts 460,- euro vergoeden, terwijl de confectiepruiken tussen de 600,- en 900,- kosten.  
Toen volgde mijn poging om (andere) vervoerskosten op een andere manier dan geeist werd terug te krijgen. 
'Nee, mevrouw, u kunt tot drie jaar terug uw tram- en metroritten naar het ziekenhuis claimen, maar dan moet u toch écht van élke rit apart de datum opzoeken (die tussen al die andere reizen die ik niet claim staan), de ritten kopiëren en opsturen. En ook die van uw begeleider. En nee, een afsprakenoverzicht van het ziekenhuis geldt niet als bewijs.' 
Ik stuurde een klachtenbrief. Dat ze uitgaan van wantrouwen, dat een overzicht van het AVL genoeg moet zijn, daar staan de data in, dat ze geen inlevingsvermogen vertonen, enz, enz. 
Ik was tevreden. Maar de klachtenmeneer van Univé was niet onder de indruk. Niet van mijn woede en niet van mijn tranen van frustratie & onmacht. 
Hoe waar zijn mijn vaders woorden: 'Banken en verzekeringsmaatschappijen: allemaal klootzakken en oplichters.'

Met meer moed dan de week ervoor reden we naar het ziekenhuis voor de tweede chemo. Deze keer had ik niet alleen de icecap, maar ook ijshandschoenen en -sloffen. Ik had mezelf ingepakt met een lange onderbroek, thermoshirt, wollen trui, nekwarmer en dikke ribbroek. Ik was er klaar voor. Maar niet voor het feit dat die handschoenen en sloffen dus wel gewoon direct uit de vriezer kwamen, en ik het gevoel had dat mijn pinken eraf vroren. Ik lag een potje te blèren in het openbaar, ze hebben daar geen gordijnen voor een beetje privacy, waarschijnlijk omdat ze willen weten of ik er niet stiekem vroegtijdig tussenuit knijp.
Het ijs moest ik een uur zien vol te houden. Ik kreeg het niet voor elkaar om hier iets Waantjes'achtigs uit te halen. De chemo heeft geen kleur, dus er is geen sprake van limonade, van het ijs wist ik niks te maken, ook niet van de bevroren pinken. De berg dekens die ik over me heen kreeg werden geen zacht holletje waarin ik een pijnloze winterslaap in kon houden. Dan maar denken dat die doorzichtige chemo me de volgende keer volpompt met een lading bruikbare fantasie.   

Ondanks de icecap, die als het goed is ervoor zorgt dat ik voor het grootste deel mijn haar behoud, laat ik me een pruik aanmeten. Dat heet geen pruik, maar haarwerk. Dat vind ik al gedoe. Dan denk ik eerder aan een toupet of een opzetstuk, maar goed. Ik ben bereid mee te doen. 
Ze hebben mijn hoofd gemeten, ik blijk een buitensporig grote kop te hebben, waardoor de keuze minder zal zijn. Als ik kom om de bestelde haaaaarwerken te passen heeft ze er toch twaalf bij elkaar kunnen scharrelen. 
P is mee. Die heeft de opdracht genadeloos eerlijk te zijn en niet mee te veren als ik neig naar een haaaaarwerk dat in zijn ogen de hele binnenstad leeg laat lopen. 
De eerste is dramatisch. Jaren tachtig, Rachel Welch'achtig. Weg ermee. Volgende niet veel beter. Die daarop misschien iets. De volgende te blond. Andere te rood. Ze zijn allemaal te bol. Van mijlenver te zien dat er iets wat er niet hoort op mijn kop is bevestigd. 
Ik ben niet in de stemming, anders was dit echt een geweldig verkleedpartijtje geweest. De ene tut na de andere werd tevoorschijn getoverd. Op een gegeven moment zette de vrouw me steil haar op waardoor ik opeens op P's ex leek. Geen probleem, want zij is leuk. Maar vrolijk werd ik er niet van.