club

Geen van ons (ik ben de jongste, de oudste is 81 of misschien nog ouder) had ooit in een boekenclub gezetten. Het zijn de mannen waarmee ik (bij uitzondering als enige vrouw) bij de nazit van de opgeheven boekwinkel mocht zijn. Wellicht delen ze de mening van mijn beste vriend W die altijd zegt dat ik een man ben, vermomd in een vrouwenlichaam.
We lazen The flight of the maidens van Jane Gardam. Na 30 pagina's appte ik de groep dat ik ermee kapte. Het leven was te kort voor zo'n enorm tuttig boek. Maar ik zou wel komen om te horen hoe de anderen erover dachten. Toch ging mijn tegendraadsheid tegen me werken - het kinderachtige van dit statement - en kon mijn nicht mij de Nederlandse versie lenen (ik moest ook veel te veel woorden opzoeken). 
Wat bleek?! Een geweldig boek. Ik had eigenlijk alles gemist wat ertoe deed. De humor, het mooie taalgebruik, de inhoud. De afgelopen week heb ik me een slag in de rondte gelezen om het uit te krijgen. Ik had een heel mooi notitieboek van Paperblanks genomen om al mijn bevindingen te noteren. Inhoudelijk, per personage en toch ook de fouten die de schrijfster en de redacteur erin hadden laten zitten. Bv dat over de hoofdpersoon waarvan al twee keer was benoemd dat ze zat, opeens op de volgende pagina neerplofte. Ik dacht dat dat ongetwijfeld op irritatie zou stuiten. Maar toen ik halverwege mijn lijst vroeg of ze er al genoeg van hadden, was dat niet zo. Misschien als cadeautje voor het toegeven dat mijn Engels niet zo goed is als ik altijd dacht.