's Avonds bedacht P opeens dat we gezellig naar Ikea konden. Ik was voor. Had dringend een plant nodig. Zocht snel op of ze bij Ikea rolstoelen hadden, hadden ze, dus konden zonder gesjouw weg. Ik bleef in de auto zitten (kan even niet meer op mijn benen staan door het teveel aan morfine) terwijl hij een rolstoel haalde. Door steken in mijn been realiseerde ik me opeens dat ik al zo'n twee dagen een oedeem-been had. Ik zocht op Chatgpt op wat er kon gebeuren. Trombose en met heel veel pech een longembolie. Ik belde de huisartsencentrale. Goedenavond, u bent nummer 38 in de wachtrij. Even geduld A.U.B.
P wilde intussen weten waar de paniek voor nodig was.
Lees chat maar.
We parkeerden voor de (mijn) zekerheid vast om de hoek bij het OLVG en de dokter vond het wel reden om even naar binnen te lopen. De huisarts maakte een echo, maar wist niet zeker of er een vat werd afgekneld. En er was geen neuroloog in huis met betere apparatuur, dus moest ik toch op de SEH gezien worden.
Eerst via een verpleegkundige. Hij begon met mijn bloeddruk, die normaal perfect in het gareel loopt 80-120. Maar daar was hij 120-186. Ik schrok me dood. Hij zei dat het vast door de stress vanwege het ziekenhuis was. Ik geloofde daar niks van. In het AVL was mijn bloeddruk altijd een schoolvoorbeeld.
Ala.
Daarna moest ik geprikt worden, dus vermeldde ik dat ik toch wel aan een onoplosbare naaldenangst leed. Hij reageerde aardig. De meeste patiënten zeiden na afloop dat het wel meeviel en dat hij ook erg goed kon prikken en het eigenlijk nooit fout ging.
Het ging fout. Hij moest twee keer de naald in mijn hand jenken, iets wat sowieso pijnlijker is dan binnenkant elleboog. Maar omdat die vol eelt zitten, de verpleegkundige daardoor veel meer kracht moet gebruiken, ga ik sowieso naar het plafond, vandaar hand.
De verpleegkundige reageerde perfect. Dat hij juist bij mij had opgeschept en dat dit erg slecht voor zijn ego was. Ik vond het ok. Kan gebeuren. En zeker als iemand zo goed reageert. Ik mocht door naar de volgende ruimte, vol met bedden en kermende mensen. Daar trof ik L, een enorm aardige, beetje brutale arts.
Hij stelde routinevragen, bekeek mijn been, dacht niet dat ik kans op trombose maakte, maar moest wel de volgende dag laten controleren door neuroloog. Tussendoor hadden we lol.
L zei dat hij al dertig keer tegen me had gezegd dat ik 'L' en 'je' mocht zeggen. Mijn reactie: dat ik al vijftig keer tegen hem had gezegd dat hij 'C' en 'je' tegen me mocht zeggen.
L tegen P: 'Is ze altijd zo?'
P knikte enthousiast.
L keek naar mij. 'En je ogen dansen. Veel te veel morfine.'
Daar was ik het mee eens.
'Is P een goede steun?'
'Zeker.'
'Mooi.'
De volgende dag moest ik terugkomen. Maar eerst 's ochtends nog even AVL'len om een aankomende bestraling te bespreken.
P wilde intussen weten waar de paniek voor nodig was.
Lees chat maar.
We parkeerden voor de (mijn) zekerheid vast om de hoek bij het OLVG en de dokter vond het wel reden om even naar binnen te lopen. De huisarts maakte een echo, maar wist niet zeker of er een vat werd afgekneld. En er was geen neuroloog in huis met betere apparatuur, dus moest ik toch op de SEH gezien worden.
Eerst via een verpleegkundige. Hij begon met mijn bloeddruk, die normaal perfect in het gareel loopt 80-120. Maar daar was hij 120-186. Ik schrok me dood. Hij zei dat het vast door de stress vanwege het ziekenhuis was. Ik geloofde daar niks van. In het AVL was mijn bloeddruk altijd een schoolvoorbeeld.
Ala.
Daarna moest ik geprikt worden, dus vermeldde ik dat ik toch wel aan een onoplosbare naaldenangst leed. Hij reageerde aardig. De meeste patiënten zeiden na afloop dat het wel meeviel en dat hij ook erg goed kon prikken en het eigenlijk nooit fout ging.
Het ging fout. Hij moest twee keer de naald in mijn hand jenken, iets wat sowieso pijnlijker is dan binnenkant elleboog. Maar omdat die vol eelt zitten, de verpleegkundige daardoor veel meer kracht moet gebruiken, ga ik sowieso naar het plafond, vandaar hand.
De verpleegkundige reageerde perfect. Dat hij juist bij mij had opgeschept en dat dit erg slecht voor zijn ego was. Ik vond het ok. Kan gebeuren. En zeker als iemand zo goed reageert. Ik mocht door naar de volgende ruimte, vol met bedden en kermende mensen. Daar trof ik L, een enorm aardige, beetje brutale arts.
Hij stelde routinevragen, bekeek mijn been, dacht niet dat ik kans op trombose maakte, maar moest wel de volgende dag laten controleren door neuroloog. Tussendoor hadden we lol.
L zei dat hij al dertig keer tegen me had gezegd dat ik 'L' en 'je' mocht zeggen. Mijn reactie: dat ik al vijftig keer tegen hem had gezegd dat hij 'C' en 'je' tegen me mocht zeggen.
L tegen P: 'Is ze altijd zo?'
P knikte enthousiast.
L keek naar mij. 'En je ogen dansen. Veel te veel morfine.'
Daar was ik het mee eens.
'Is P een goede steun?'
'Zeker.'
'Mooi.'
De volgende dag moest ik terugkomen. Maar eerst 's ochtends nog even AVL'len om een aankomende bestraling te bespreken.
RSS-feed
