vrijheid

Pottenbakken les 6. Ik krijg het nu voor elkaar om geen schoorsteenpijpen meer te produceren, maar iets wat ergens op lijkt. Eigenlijk de fase die alle anderen al halverwege de eerste les achter zich hadden gelaten. Bij mij stapelen de scheve eh, zeg maar 'bakjes' zich nu rap op. Ik vind het prima, al die schuine randen incluis. Mijn medecursisten denken er anders over. Die piepen als een vaas per ongeluk een mooie draai heeft gekregen waardoor het echt, serieus, meer een kunstwerk is dan een vaas. Nee. Het moet en zal allemaal een herkenbare en bruikbare vorm hebben. Ik praat als brugman dat ze het zo moeten laten, dat het juist prachtig is. Ze luisteren niet naar een voormalig schoorsteenpijpendraaier.
Ik hoop dat ik tegen les 12 net zulke mooie kunst kan maken. Toch vind ik het draaien van misbaksels leuk. Vooral als ik tegen alle instructies in, mijn vingers naar eigen inzicht in de klei duw en er dan niet eerder bestaande vormen ontstaan die door mijn optimisme ook weer kapotgedraaid worden, maar daar trek ik me inmiddels ook niks meer van aan.