We verbleven in een hotel aangeraden door Michelin. Damasten tafelkleden, altijd fijn, een orkestje dat subtiel de achtergrondmuziek verzorgde en eh... bediening.
De vrouw, type oostblok: strak naar achter gekamde haren in een knot, geen make-up, geen sierraden, zette de borden voor ons neer en zei dat we moesten oppassen want die borden waren heet. 
P: 'Dit bord is waarschijnlijk heet?'
Oostblok: 'Dat zei ik dus net!'
P: 'Pardon, dat had ik niet verstaan.'
Oostblok zei: 'Kan gebeuren,' maar uit elke porie stroomde het tegendeel. Je werd geacht op te letten, aandachtig te luisteren, je niet te laten afleiden en je zeker geen frivole uitspraken te permitteren. 
De toon was gezet.
Wij zaten als brave leerlingen met onze handen in onze schoot en luisterden naar de uitleg van truffels, salsa's, toefje hier, toefje daar, aanvullingen en samenraapsels en knikten begrijpend.   

P had een verrassingsuitje voor me bedacht. Vooraf moest ik inschatten hoeveel kilometers ik met rugzak aankon, ik zei 25, dacht intussen dat haal ik nooit, maar we houden onze naam hoog, dus moest ik eraan geloven. 
We namen de trein naar Oldenzaal en liepen ons een slag in de rondte. Langs de Dinkel, door het coulisselandschap, zon, regen, dreigende luchten.
P was zo schappelijk om 5 kilometer in mindering te brengen, maar uiteindelijk liepen we toch gewoon die 25. Ik hield het vol omdat P me lekker had gemaakt met een goed hotel met bad en een uitzonderlijk diner.
Ik bezit de onfortuinlijke eigenschap dat ik een route van A naar B goed kan volhouden, hoe lang die ook is, maar van een rondje van A terug naar A word ik extreem lui (laten we die route inderdaad maar inkorten) en vind dat ook meteen ongegrond saai.
Ons hotel was 3 kilometer verwijderd van station Oldenzaal. Ik wist van niks. 

We vonden de parkeerplaats al zo vol. Maar bij Kees van Dongen was dat ook zo geweest, en toen was het niet hysterisch druk, dus dit zou wel meevallen. 
Vergissing. 
We hadden niet gereserveerd. 
Vergissing. 
Maar we konden na een half uur wel naar binnen om de Impressionisme van het noorden te zien. 
We dronken koffie en gingen naar binnen. In de eerste zaal keken we elkaar aan en hadden geen van vieren zin om ons naar de schilderijen te moeten worstelen. We liepen linea recta door al die zalen weer naar de uitgang, maar niet zonder geconstateerd te hebben dat de gemiddelde leeftijd tussen de 70 en 80 lag, deze vergrijsde groep geen vrijwilligerswerk deed en alle tijd kon nemen om met hun pauwblauwe jasjes, rode brillen, gleufhoeden, chokers en leeshulp naar de impressionisten te turen.  

Ik begeleid een Afghaans meisje van 12 dat een verhaal heeft geschreven. De eerste keer durfde ze nauwelijks een woord te zeggen, maar vandaag was het de derde keer en na afloop kwam ze lekker los. Ze was naar de kapper geweest. Ze liet me foto's van haar broers en zussen (4) zien. Ze vertelde dat ze het lastig vond om een middelbare school uit te zoeken en niet van Noord naar Zuid wilde met de metro want dat vond ze eng. Gelukkig is Noordje, een plek waar kinderen met huiswerk worden geholpen en waar kunstenaars creatieve workshops geven, er juist voor dit soort hindernissen. Er werd meteen iemand gebeld die op de hoogte was van de kwaliteit van verschillende scholen. En die metro, dat kwam wel goed, er ging gewoon een vrijwilliger met haar mee om die angst te overwinnen. 

Zondag. Hele dag regen. Alle bioscopen vol. Dus gingen W en ik naar Fabrique des Lumières, iets waar W nog nooit was geweest. Hem sprak destination cosmos meer aan dan Dali/Gaudi. Ik schikte me in m'n lot. 
Ook bij Lumières was het onbedaarlijk vol. We lieten ons niet kennen, propten onze kletsnatte jassen in een dampig kluisje, gooiden de paraplu ergens in een hoek en liepen over de hoofden naar binnen. 
De eerste keer dat ik in Parijs naar een voorstelling ging werd ik van mijn voeten geblazen. De gigantisch geprojecteerde schilderijen van Klimt en Hundertwasser  maakten een onuitwisbare indruk. Ik liep door het goudgestrooide decor, de kunstwerken op de gigantische muren veranderden van vorm, driehoeken werden cirkels, muren brokkelden af, geometrische figuren spatten uit elkaar. 
Ik had me vooraf al afgevraagd of destination cosmos datzelfde zou oproepen. Maar eenmaal binnen wist ik dat het in de verste verte niet geëvenaard werd.
Na afloop keken we elkaar aan. Dit was het niet. Nee. En W vond dat bij elk slecht beeld elke euro boven de 12 negatief ging meetellen. Dan constateerde je toch al te scherp dat je naar een bakstenen muur keek waar de beelden op geprojecteerd werden. Voor 17,50 moest die hele fucking cosmos zich op een andere manier openbaren. Dat onze vriend Kuipers lachend rondzweefde in z'n raketje was duidelijk niet genoeg.    

Restaurant De Lage Vuursche is een plek geworden waar wij met de familie heengaan als er iets te vieren valt. Het bestaat al sinds 1865, mijn ouders wilden hun trouwreceptie daar geven, maar helaas was het vol. 
Het restaurant staat zo'n beetje in de achtertuin van Beatrix en is hofleverancier, misschien dat ik daarom op de etiquette van het gebruik van het servet kwam. Op zo'n manier vouwen dat als je je mond afveegt de rotzooi van bovenaf niet zichtbaar is, maar ook niet naar onder gedraaid zodat je kleding vies wordt. Het is een fijn trucje. Jammer genoeg zag niemand hoe beschaafd ik was.  

Met de hele familie gingen we naar Groningen om te kijken hoe mijn nichtje M daar met 12 andere studentes woonde. Ze stond al in de deuropening van het gigantische studentenhuis. De hal was zoals je je die voorstelde: geen plek onbenut. Posters, foto's, teksten, lege kratten, schoenen. De zitkamer zoals je je die voorstelde: geen plek onbenut. Posters, foto's, teksten, eindeloos veel afgeragde stoelen, doorzitbanken. De keuken niet zoals je je die voorstelde: een leeg, schoon aanrecht. Rest zoals je je die voorstelde. Kast met uitpuilende bakken. Elke studente haar eigen bak, plakkerige vloer, pannen die niet in een kast pasten. 
Bij de trap hing een paneel met verschillende kleuren lampen. Elke lamp een eigen betekenis. Zo was de blauwe bedoeld om aan te doen als er mannenbezoek was. 
De lamp was uit. Ik veronderstelde geen man in het huis tegen te komen. Een onjuiste conclusie. Volgens M was er geen beginnen aan met die blauwe lamp, dus lieten ze hem nu maar uit. 

We zetten heel wat brillen op en meteen weer af. Tot W de eigenaar vroeg wat er nou bij zijn hoofd zou passen. De brillenmaker stond even te mijmeren voor de rekken, pakte er toen een uit. Te EO vond W.
De richting was bepaald.
De brillenmaker pakte een andere. Raak. Pakte er nog een. Raak. 
Als dat zo makkelijk ging, wilde ik ook wel even weten wat er bij mijn hoofd zou passen. De man kreeg het niet voor elkaar. Ik kreeg wederom bevestigd dat ik geen brillenhoofd heb. Wel een hoedenhoofd. Maar daar had niemand wat aan.  

W en ik gingen op brillenjacht. Zo ook bij de Brillenmaeker. En jawel hoor. De torso stond achterin de winkel, de goudvissen zwommen nog vrolijk rond, de waterplantjes zwierden lichtjes heen en weer. 
AT5 had op de stoep gestaan, zo ook de politie. Het kon niet. Goudvissen in een vrouwenlijf. Of dat het detail was waar alles om draaide weet ik niet. Maar duidelijk was dat de klagers hadden gewonnen. Ik keek nog eens naar de vissen. Kreeg toch het idee dat ze met veel plezier rondjes door de vagina zwommen. Afgewisseld met de borsten en dijen. 

De etalage van de Brillenmaeker op de Haarlemmerstraat is elke keer weer een feest om te bekijken. Al 35 jaar lang. Deze keer was ik erg enthousiast over een plastic torso van een vrouw met daarin wat waterplanten en drie goudvissen.
De keer daarop dat ik langsfietste was de torso uit de etalage verdwenen. Ik vermoedde klachten van dierenliefhebbers die denken dat het rondzwemmen in een goudvissenkom beter is dan in een ruim bemeten vrouwenlijf.   

Ik had de avond voor mezelf en bedacht dat ik wel op een lakse manier iets wilde ondernemen. Ik boekte een ontspanningsmassage. 
De Chinese vrouw was de helft van mijn leeftijd en lengte. Maar eenmaal op de tafel vroeg ik me ten zeerste af of ze het misschien verkeerd had begrepen en dacht dat ik een sportmassage had geboekt. Al mijn knokkels rammelden onder haar handen. Ik was bang voor breuken, maar hield mezelf voor dat ze in het ziekenhuis hadden gezegd dat m'n botten nog prettig bij elkaar zaten. Na veel gedoe in mijn hoofd was ik eindelijk zover dat ik vond dat ik zou kunnen vragen of ze wat zachter aan de gang kon gaan, en dat dat legitiem was. Toen kwam de vraag.
'Is oke?'
​'Yes.'

Ik ben regelmatig een late adapter. Zo ook met Kamp van Koningsbrugge (al vier jaar aan de gang) waar 15 'normale' Nederlanders een commandotraining krijgen. Verslavend.
De commando's die de groep trainen schreeuwen nooit, zelfs geen stemverheffing. Juist dat is zoveel effectiever dan gebrul. Totaal anders dan wij altijd te zien krijgen in films en series. 
De deelnemers moesten ieder een kuil van twee bij twee bij twee graven. Een commando staat aan de rand van een kuil en vraagt aan de deelnemer hoe het met zijn geweer staat. Onder het zand. Een doodzonde. De man gooit zijn schep aan de kant en wil de kuil verlaten, maar wordt gestopt door de opleider.
'Wat is dat voor gebaar?'
'Irritatie.'
'Helpt je dat?' (briljante vraag)
'Soms wel.'
'Nu?' (ik ben inmiddels verliefd op de commando en vraag me af wat hém tot tranen zou brengen: een vrouwengedachte en een ander onderwerp...)
De man in de kuil schudt zijn hoofd.
'Nou, gewoon snel je geweer schoonmaken en weer door.'
Een ander moment zat een deelnemer op z'n hurken, maar moest poepen. De commando zei droogjes: 'Je kunt twee dingen doen. Of je houdt het op of je laat het lopen.'
Ik hou zo enorm van het eenvoudig maken van een situatie. In mijn geval: of je geniet nog van het leven ondanks het zwaard boven je hoofd of je doet het niet. 
De groep wordt zo veel mogelijk uitgeput, in twee dagen vier uur slaap en dan toch de meest zware opdrachten moeten volbrengen. Het gaat erom dat ze de gedachte 'waar ben ik in godsnaam mee bezig en hoe lang gaat dit nog duren' uit het hoofd gaat. Dat is maar weinigen gegeven. Zo ploeterden ze een hele nacht met een loodzware zodiak in het koude water, niet wetend wanneer het klaar zou zijn. 
Ik moest van station Hilversum naar P door storm en slagregens. Ik had er niet veel zin in, tot ik bedacht dat ik precies wist hoe lang ik moest fietsen, dat ik daarna kon douchen, droge kleding kon aantrekken en naar bed kon gaan wanneer ik wilde. Makkie. 

Ik was nog nooit in museum Kranenburgh geweest. Diana Scherer exposeert wortelstructuren die zo ongelofelijk mooi zijn dat je voor elk werk in verwondering staat te staren. Ik wilde het meteen namaken. Maar toen dacht ik aan mijn lopende projecten en dacht: eerst maar eens een zaadje tot bloem laten uitgroeien, daarna komen de grasstructuren wel. 
Daarna lunchten we in een Bergens cafe op het plein. Een grote groep vrouwen van rond de 68 zat aan tafel. Ik vermoedde dat het een breiclub was die na de lunch naar de patronen van gras gingen kijken. En verdomd!  

Ik had al maanden een boek over de Pluktuin in huis. De te nemen acties waren onderstreept, de zaden gekocht en de zin al wekenlang ingetoomd. Op 14 februari mag je blijkbaar pas losgaan met voorzaaien, maar ik had genoeg van het wachten. Omdat ik dit jaar echt succes wil boeken met idyllische bloemperken, kocht ik een kasje voor op mijn terras. Maar toen ik die binnen had kwamen daar ook nog vijf bakken met ledlicht voor binnen bij én een bak waarbij je alleen een zaadje in compost duwt. Drie verschillende systemen. Laten we zeggen dat ik gedegen onderzoek doe en volgend jaar uitvoerig kan adviseren over de meest succesvolle methode.
​En nu maar hopen dat dat niet het tuincentrum blijkt te zijn. 

​W en ik gingen vieren dat ik terug was, dat de zon af en toe scheen, dat we in zijn volkstuinhuisje de haard aan konden doen, een kop thee konden drinken, en dat we allebei vloeiend Nederlands spraken. 
Daar moest pulpo bij. 
Dus op naar de viswinkel op de Gelderse kade, een gigantisch bevroren beest gekocht, geprobeerd niet aan My octopus teacher te denken, wat niet lukte, ook geen houtsnijdend excuus kunnen bedenken waarom ik zo'n intelligent beest wilde opeten, maar als je te lang bij je eigen slapheid stilstaat wordt het vieren van alles een moeizame kwestie.