De tumormarkers waren naar beneden gekelderd. Mijn vader vond dat het gevierd moest worden. Ik mocht kiezen wat we zouden eten. Ik brak mijn hersenen, maar kon eigenlijk alleen op pulpo of poke bowl komen. Dat werd getorpedeerd. Ik Amsterdam waren de ingrediënten te vinden, zo niet in N.
Toen was mijn fantasie uitgewerkt, vond eigenlijk een goede fles wijn belangrijker. Dus togen we met bijna de hele familie - er ontbrak maar één zus - naar de wijnwinkel. Met z'n vijven stonden we in de kleine winkel vol torens van flessen ons best te doen niks om te gooien. De wijnhandelaar raadde een fles aan, maar zei dat die wel vijftien euro was. Mijn vader nam er twee.
'O, jullie hebben echt wat te vieren...?'
Wij hielden stijf ons mond. Het is tenslotte een dorp ook al heeft het stadsrechten. 
Daarna bevolkten we de bakker. Kozen taartjes en koekjes uit. 
'O... jullie hebben iets te vieren?'
Je kan dit natuurlijk ook gewoon 'medeleven' noemen. 

Een van de kinderen vond mij op de presentatrice van het Jeugdjournaal lijken. Hij kon niet op haar naam komen, maar echt, ik was gewoon precies hetzelfde. Hetzelfde haar, alles. O, behalve mijn ogen, die waren blauw en die van haar zwart. Hij keek even voor zich uit en mijmerde toen: 'Dat is echt héél bijzonder.' Hij kinkte. 'Kijk maar eens rond hier in de klas.' 

Vandaag stond ik voor twee groepen vijf en twee groepen zes. Dat vind ik toch wel een heel erg leuke leeftijd. Groep zeven is al anders, maar kan je nog mazzel hebben en groep acht niet te doen. Pre-pubertijd. 
Om de fantasie wat aan te wakkeren zeg ik alleen mijn naam en dan stel ik vragen over mezelf. Hoe denk je dat ik woon, wat zijn mijn hobby's, wat kan ik niet zo goed en wat kan ik heel goed. 
Geen kind vond mij het type voor een villa, wel voor een boomhut en een toren. Wat betreft mijn vrije tijd dachten ze aan pretparken, schilderen, bordspelen, tuinieren, lezen, schrijven, tekenen, zingen, koekjes bakken, knutselen. Wat ik allemaal niet goed kan volgens de kinderen: voetballen, rennen, de backflip, koppeltje duikelen, basketballen, een rechte lijn tekenen, de spagaat, dansen en bouwen. 
De lijst met dingen waarvan ze dachten dat ik die wel voor elkaar zou krijgen was schier oneindig. Kan ook te maken hebben met het eerste kwartier van de eerste les. Dan zijn de zoete broodjes precies op de juiste temperatuur. 

Onze terugreizen kenmerken zich door vertraging, treinen die niet meer rijden, buschauffeurs die de weg niet weten, zich vastrijden en niet achteruit blijken te kunnen rijden. We waren dus blij verrast met het vliegtuig dat op tijd vertrok. Na de landing zagen we echter dat er geen treinen van en naar Schiphol reden. De Übers en Bolten van deze wereld hadden de prijzen al verdrievoudigd, dus wilden we een bus pakken, net zoals al die andere honderden passagiers. De halte die wij moesten hebben stond volgepakt met mensen, maar ik zag ergens anders een bus met Lelylaan erop. Leek me niet gek, P ook niet, dus sprongen we erin, deuren gingen dicht en voorlopig niet meer open. Bleek de bus via Badhoevedorp en Sloten te rijden. Niet erg, we zaten tenminste en al die Nederlandse nieuwbouwbuurtjes na die van Spanje, had iets onwerkelijks en daardoor boeiends.
De boot lag er pico bello bij, de planten leefden nog en de drijvende tuin dreef.    

Op de terugweg naar Jerez bedachten we op tijd dat we onze treinabonnementen konden inleveren en dan het inleggeld konden terugkrijgen. Niet verkeerd. De vrouw achter de kassa vertelde dat we dan onze aankoopbon nodig hadden. Die lag in het appartement. We pakten eerst onze koffers en gingen rond acht uur weer op pad. P dacht dat het loket gesloten zou zijn. Ik dacht daar anders over, maar ik had ook geen zin om een half uur voor niets te lopen, dus klampte ik een agent aan. Die keek op z'n telefoon, hadden wij ook al gedaan, maar wij waren er niet veel wijzer van geworden. Dat werd deze agent ook niet. Hij ging even naar het bureau op de hoek van de straat om te zien of collega's misschien meer wisten te vertellen. Hij bleef een kwartier weg. Wij hadden allang op het station kunnen zijn, maar om een politieagent te laten zitten..... Dus tomtidomtidompten wij nog een aantal minuten door tot hij bellend naar buiten kwam. Hij had iemand aan de lijn die er meer van wist.
Het antwoord was 'Ja, de kassa's zijn nog open.'
Wij door naar het station. Bij de kassa wilde de man onze paspoorten. Een moment dachten we: ah, nee hè, niet weer voor niets. Maar onze rijbewijzen waren ook goed. Toen kwam het volgende obstakel. Er waren maar 3 bonnetjes, dat moesten er vier zijn. Die van mij waren er niet, dus kreeg ik een formulier in mijn handen gedrukt dat ik moest invullen. Ik vulde het in en schoof het onder zijn neus. Hij keek ernaar, zweefde met zijn pen langs de ingevulde regels. Zuchtte toen diep, verfrommelde het papier en gooide het weg. 
Niet goed? vroeg ik droogjes. 
Hij schudde zijn hoofd. Hij had blijkbaar de verkeerde afslag in zijn hoofd genomen, en nu moest het allemaal toch anders. Ik knikte hem bemoedigend toe. Zijn uitstraling was die van ultieme chagrijn maar daar sprankelde af en toe een vleugje behulpzaamheid doorheen. Als je goed oplette. 
Zijn conclusie was dat we het geld teruggestort kregen, maar dat dat wel even zou duren. Ook dat van die kaart van mij waarvan de bon ontbrak? Hij knikte. Maar ik kreeg een beetje een Pinokkio-vibe.   

De laatste dag kon niet beter. Ik kreeg een prettig toespraakje van mijn geliefde grammatica-docent en de 'monologer' was blijkbaar verhinderd en kreeg ik les van een ongelofelijk leukerd. Ik kwam zelfs vaak aan het woord. 
Na school gingen we pootjebaden in zee. Daarna wilde ik graag naar Oratorio de la Santa Cueva, waar, als ik alles goed had begrepen, in de kelder eerst een hoerenkot zat en daarna de martelaren, die hun tocht naar de hemel trachtten te versnellen door zichzelf te geselen met zweepslagen. Een uiterst sobere ruimte met niks aan de muur. Mooi. 
Via een marmeren trap kwam je in een kapel terecht die onmiddellijk Sainte-Chapelle in Parijs dan wel niet van haar plaats stootte, maar haar wel dwong een stap opzij te zetten om de plek te delen. 
Ik wist dat Joseph Haydn in 1785 van een rijke markies, die als priester door het leven ging, de opdracht ontving om zeven instrumentale meditaties voor orkest te componeren. Ik wist niet dat die al 200 jaar elke vrijdag in de kapel ten gehore werd gebracht.

Misschien had de dikke man van de dierentuin iets in mij losgemaakt. In ieder geval was het zo dat ik de hele nacht kotsmisselijk heen en weer liep van bed naar wc. Vanochtend voelde ik me wel gammel, maar de lessen zijn zo leuk dat ik die niet wilde missen. We liepen in slowmotion naar het station. Maar op het perron ging het mis. Ik was zo duizelig dat ik bijna flauwviel en ik was er niet meer zo zeker van of ik drie kwartier in de trein kon zitten zonder over te geven.
We gingen terug.  
Ik kroop mijn bed in en na een uurtje was ik toch in een andere staat, dus pakten we de auto en reden alsnog naar school. Daar werden we hartelijk onthaald.
Tegen de tijd dat we weer thuis waren was ook P beroerd, we gingen plat en keken als we even wakker waren verlangend door de ramen naar buiten, naar de strakblauwe lucht en de mensen in t-shirts op de terrassen. Een saaiere middag konden we niet bedenken, al waren we blij dat we niets meer hoefden. Dat klopte niet helemaal, want we zaten zonder water, wc-papier en lenzenvloeistof. Na eindeloos uitstellen stonden we in de avond op, maar P viel meteen weer om, dus liep ik op karakter naar de supermarkt. Zonder lenzen in. Misschien was dat de reden dat ik in plaats van wc-papier een pak keukenrollen had aangeschaft.  

Na school liepen we naar de andere kant van de stad om de Zoobotánico van Jerez te bezoeken. Dat was een goede ingeving. Totaal andere beesten dan in Artis. Nou ja, niet allemaal, maar toch, grotendeels wel. Het maakte de twee uur durende wandeling door het botanische park erg de moeite waard. Wat ook heel prettig was was dat er geen gillende schoolkinderen waren of eindeloos veel ouders met eindeloos veel kinderen. Op een paar na. Maar zoals altijd zijn het niet de kinderen maar de ouders die de problemen veroorzaken. Ofwel door niet op te voeden ofwel door zichzelf als een idioot te gedragen. We zagen twee kinderen met zakken chips de pauwen voeren, niemand die er wat van zei ondanks de tientallen verbodsbordjes. En bij het aquarium ramde een net zo dikke man als het nijlpaard dat hij beter wilde bekijken, op het glas. Toen dat niet hielp begon hij takken en blaadjes over het scherm te gooien om het beest te bewegen uit het water te komen. Zijn kind van drie, vier keek met open mond. Maar niet naar het nijlpaard. 

Het idee van conversatieles is dacht ik dat de leerlingen zo goed mogelijk proberen te praten en dat de docent dan zo goed mogelijk probeert te verbeteren. De ideale wereld. In de echte gaat het zo.
De leraar komt binnen, vraagt pro forma hoe onze dag van gisteren was, opent zijn mond en doet hem niet meer dicht. 
De priester, die hier al vanaf september elke dag les heeft, elke dag werkt en tussen de monniken woont, praat, nee converseert met een 'fluïdez' waar de Engelsman en ik niet aan kunnen tippen. Dat is allemaal niet zo erg, behalve dat de leraar blijkbaar het idee heeft dat als er conversatie geprogrammeerd staat, er iemand - wie dan ook - aan moet voldoen. De Engelsman en ik stamelen af en toe een zinnetje en komen niet ver. Maar eigenlijk krijgen we de kans ook niet. De leraar laat de priester hele referaten houden over vluchtelingen, de toestand in de wereld en Congo in het bijzonder en als het even kan over hun gezamenlijke idool: Karl Marx. 
Vandaag had ik het tegen het einde van de les totaal gehad. Ik probeerde me A-typisch op te stellen. Naar de tafel kijken in plaats van de docent begrijpend toe te knikken én te lachen (waar komt die godvergeten domme ideale-leerlingbehoefte vandaan, vooral als het gaat om iemand die nog geen topje van een vinger nodig heeft om de hele les te bezetten?!) probeerde verveeld naar buiten te staren, en zuchtte eens diep (heel voorzichtig, geen hond die het hoorde).
Het hielp allemaal niets. De leraar brulde door de klas dat hij de priester een super-mega-maxi-toffe vent vond. Ik kon niet anders dan instemmend knikken en mijn nederlaag toegeven. 

P nam klasgenoot C mee om Jerez te laten zien. We hadden opgeschept over het gemak van de gratis trein, maar deze keer moesten we drie kwartier staan. Gaf niet. C is looiig. We hadden geen concreet plan, we lieten ons appartement zien, dat hij mooier vond dan het zijne ondanks het uitzicht op zee, dronken een glas op het plein voor ons appartement en bedachten toen dat het wellicht leuk zou zijn om naar een Flamenco-optreden te gaan. We reserveerden, gingen eerst nog even naar een boekwinkel, kochten Asterix en Obelix, De GVR van Roald Dahl en Sin noticias de Gurb van Mendoza, een aanrader van mijn leraar. In ons appartement maakten we wat huiswerk en liepen toen naar de bar waar we voor 30 euro tapas moesten verstouwen om aan een tafeltje te kunnen zitten. Wij vonden het allemaal prima. Vooral de tafel vlak voor het podium, al was ik daar iets minder enthousiast over. De billen van de Flamenco-zangeres schudde boven mijn glas en haar schoenen tapten de kaas van mijn schoteltje. Verder alles goed. Maar in de pauze wilde P wel wisselen. Ik ging er voor het gemak vanuit dat hij dat voor mij deed. 

Onze leraar wil in Sanlúcar de Barrameda wonen als hij gepensioneerd is, dus gingen P en ik op weg. We parkeerden aan het strand en liepen het oude centrum in. Veel pleintjes, veel bloemen, veel mensen, maar om nou te zeggen dat dat dé plek is om gepensioneerd te zijn? Ik weet het niet. 
Ik besefte weer eens goed hoe ik mijn eigen criteria op verhalen van andere mensen plak. Mijn idee van een idyllische stad kwam duidelijk niet overeen. Maar toen hij in de les vroeg ik ervan vond, gebruikte ik voor de lieve vrede de superlatieven die voor mij niet zoveel voorstellen, maar aan zijn glanzende gezicht te zien hem wel. 

We konden uitslapen. Nadat we dat hadden gedaan liepen we naar het Alcázar. Het was blijkbaar toch nog vroeg, want er waren weinig bezoekers. We vergaapten ons aan de schoonheid ervan, bezochten het Palacio del Virrey Laserna, liepen daarna nog even de kathedraal binnen en slenterden door de stad, stuitten op een flamenco-optreden op straat, dronken een wijntje, vergaten dat we er nog met de auto op uitwilden, dus pakten we de trein naar een natuurgebied, liepen 17,5 kilometer en over het strand terug naar een volgend station. 

We drongen onszelf op aan een klasgenoot van P die van appartement was gewisseld. In het oude kwam geen spatje licht naar binnen, in het nieuwe had hij blijkbaar uitzicht. Dat wilden we (eigenlijk ik) wel eens zien. 
We worstelden ons door de storm en regen, paraplu viel niet vast te houden.
Het gebouw stond aan de kopse kant van het schiereiland. Lopend door de lange gang van van het appartement zagen we links en rechts kamers, en aan het einde de zitkamer, compleet met drie ramen met uitzicht op zee. De golven sloegen, dankzij windkracht 7, met kracht op de pier kapot. Het uitzicht was adembenemend. 
We dronken koffie, legden tarotkaarten, aten Scholiertjes en gingen weer ons weegs.   

We liepen naar de andere kant van de stad. Er hing een uithangbord met de temperatuur. 
'Zestien graden!' riepen we precies tegelijk. 
'Ik heb die drie minuten ingehaald,' constateerde P tevreden.
​En we liepen door. 

Vandaag spijbelden we van school om de dansende paarden van Jerez te kunnen zien. Het voelde gek, geen wekker om 06.30, geen trein, geen klasje maar uitslapen, rondrommelen en om elf uur naar de andere kant van de stad lopen om S&P te ontmoeten.
We zaten op eersteklas plekken, rechttegenover de deuren waaruit de paarden kwamen. Het is ongelofelijk wat ze kunnen. Benen hoog opgetrokken, zijwaarts pootje over, op de achterste benen staan en vreugdesprongen maken. Vooral als de paarden swingend met hun achterlijven door de bak dansten en de ruiters precies de tegenovergestelde beweging met hun bovenlijven maakten, vond ik indrukwekkend. Maar er was ook een andere stem in mij die zich afvroeg of die beesten dit wel leuk vonden en hoeveel zweepslagen het had gekost om dit allemaal te leren. 
De ruiters vatten hun taak bloedserieus op. Ze keken strak voor zich uit, maar als ze langs ons reden kon je zien dat sommigen even heel snel een steelse blik op de tribune wierpen om dan weer met uitgestreken gezicht voor zich uit te kijken. Ik kreeg enorme zin om op zo'n paard te gaan zitten en swingend door de bak te rijden. Hoedje op, jasje aan. Af en toe een galopje ertegen aan gooiend, een sprongetje hier een drafje daar. Even lachen naar het publiek en dan een sherry'tje erin.