Door de vertraging had ik niet kunnen pinnen op Stockholm. Geen zorgen, op de luchthaven van Visby was vast wel een ATM. 
Er was geen ATM. 
Ik liep naar buiten en zag het bordje: Taxi's die gereserveerd zijn. 
Had ik niet over nagedacht. Maar er hing een taxi-telefoon. Dat leek me een uitkomst, behalve dan dat het ding niet werkte. De gereserveerde taxi-chauffeurs die hun reizen=allesvastleggen-mensen kwamen ophalen, hadden niet zoveel met mijn vraag of ze me naar het centrum konden brengen. Uiteindelijk was er een die wel een collega wilde bellen. 
De collega kwam zowaar en had ook nog een pin in zijn auto. Hij vroeg hoe lang ik hier zou zitten. Tot drie januari. Wat?! Met kerst in een Writers Residency? Hoe kwam ik daar nou bij?! Waren er meer Nederlanders zoals ik? Ik nam aan van wel. 

Het was inmiddels een uur of twaalf en gelukkig lag de sleutel op de afgesproken plek, want ik had geen telefoonnummer gevraagd. Er zijn twee huizen en ik ging eerst het verkeerde binnen. Gezellige lichtjes die zachtjes brandden, kerststerren, overal piramide adventskaarsen. Er was een superfijne woonkeuken en twee werkkamers met gigantische tafels en oude rookstoelen. Op de eerste etage een grote bibliotheek met open haard en piano, aangrenzend een sauna.
Niemand te vinden.
Daar stond ik met mijn koffer van 23,4 kg. Weer naar beneden bonken.  De organisatie had mij gezegd dat er genoeg mensen in het huis zouden zijn om mij rond te leiden, maar een lijst met deelnemers had ik niet gekregen. 
Ik ging naar de overkant waar mijn slaapkamer dan wel zou zijn. Eerst maar eens zonder koffer naar boven. 
Ook doodse stilte. 
Ik begon me af te vragen of de taxichauffeur gelijk had. Wie doet zoiets in de maand december? Zou ik hier misschien in mijn eentje zitten? 

Na het schrobben en boenen van mijn boot voor degene die komt genieten van het leven op het water, nam ik het vliegtuig naar Gotland. De vlucht naar Stockholm was een half uur vertraagd, dat betekende een kwartier overstaptijd.
Ik mocht al voor het landen in de business class zitten, want: "Dat scheelt weer twee minuten," zei de purser. Dat maakte het vertrouwen in de haalbaarheid van de actie er niet beter op. Er waren ook twee mannen voorin gezet. Een bleek op Gotland te wonen en volgens hem moesten we rennen. 
We renden. Dat viel me niet mee met een rugzak met negen boeken en een laptop. Al heel snel lagen de mannen ruim voor. Iedere keer als ik even stopte met rennen vroeg ik me af of ik nu alles op alles moest zetten of dat een nachtje Stockholm ook niet onoverkomelijk zou zijn. 
Het maakte niks uit, mijn lichaam deed niet mee. Als een kreupel paard rende ik door de gigantische hallen, de veel te zware rugzak wippend op mijn rug, mij elke keer een tik uitdelend voor mijn gebrek aan conditie. Toen ging de veter van mijn bergschoen los. Die is lang. Zo lang dat ik wel móest stoppen. 
Toen ik overeind kwam waren de mannen uit het zicht verdwenen. 
Hijgend kwam ik aan bij weer een controle. Mijn rugzak moest door het apparaat. Tergend langzaam kwam hij over de band naar me toegeschoven. Ik graaide het ding en rende weer door. Ik kwam in een uitgestorven gang, die niet veel hoop bood. Aan het einde hoorde ik iemand "Caroline?" roepen. Toen ik de hoek om vloog en de stewardess mij zag, maande ze me vooral heel rustig aan te doen. We hadden alle tijd. Alle tijd? Ik was te veel buiten adem om iets te zeggen.  
In het vliegtuig bleek ik achter de Gotlandman te zitten. De stewardess was verbaasd geweest dat ze het zo snel hadden gedaan. De crew wist dat we kwamen en ze hadden sowieso op ons gewacht.
​De man vertelde ook nog en passant dat de andere jongen op de hoogte bleek van een formidabele short cut. Had ik die niet genomen?

Na een avondje Grote Denkers, belde F en ging ik naar rechts in plaats van rechtdoor. Alleen al het stukje fietsen van het Frederiksplein, achterom langs het Amstelveld, de Kerkstraat door, over de Magere Burg, maakte dat speciale gevoel los. Het is een luxe om in Amsterdam te wonen.
In café De Magere Brug plofte ik neer bij het raam. Uitzicht. F kwam binnenrennen, we dronken goede wijn en stapten weer op de fiets. Nu langs de Amstel, de Hermitage en bij de Süskindbrug stapte ik af om naar het fantastische kunstwerk van het lichtfestival te kijken. Ik werd zo mogelijk nog lyrischer over mijn stad. 

Op zondag werd ik gebeld of ik mee wilde naar het concertgebouw voor het Zondagochtendconcert. Dat wilde ik zeker. Dat was al mooi, maar het werd steeds mooier. We zaten geweldig op de eerste rij balkon en toen bleken de broertjes Jussen op te treden. Daar was ik erg benieuwd naar. Het was doodstil mooi. We bleven maar klappen. Dat bracht ze tot een toegift, en die toegift was eigenlijk het allermooiste. Dicht naast elkaar speelden ze op één vleugel Godzeit is die allerbesten Zeit van Bach. 
Bach lag glimlachend onder de zoden. 

Ik volg een jaaropleiding Grote Denkers waarbij we de meest schitterende vakken krijgen. Klassieke, Middeleeuwse, Moderne, Oosterse en Afrikaanse filosofie, Sociologie, Psychologie, Kunst en Literatuur. En... Politieke filosofie. Dat laatste nam ik maar voor lief en gaf me daarom juist in december op voor een artist in residency op Gotland. Ik heb 1 college achter de rug en zat de hele tweeënhalf uur rechtop. Het is dat een maand op een viking-eiland ook niet mis is, maar anders...

Ik moest ergens in de spelonken van Utrecht zijn. En dat hele Utrecht ligt op de schop. Op de heenweg maakte het niet zoveel uit. Eén halte met de bus. Bij de bouwput eruit. Interview afnemen. Terug om te ontdekken dat de bushalte aan de overkant tijdelijk was opgeheven. Sorry voor het ongemak. Omdat er geen tussenliggende bushalte was, liep ik een half uur terug om halverwege de juiste bus bij het stoplicht te zien staan. Hij deed de deuren niet voor me open. Ik keek de nieuwe slogan Vervoer vanuit het hart na. 

Ik vertel mijn broer over de dichter die ik na afloop van zijn optreden aansprak. Ik had de dichter niet alleen gecomplimenteerd met zijn werk, maar ook met zijn manier van optreden.
Omdat hij nogal schichtig reageerde, ging ik van de weeromstuit te lang door met de  complimenten. Vooral omdat ik niet zo snel op iets beledigends kwam om de boel weer in evenwicht te trekken. Dat vond ik jammer. 
Ik vatte voor mijn broer even samen waar een gedicht over ging. 
- Ik had je moeten bellen, lief
Dat lief eindigde met opengesneden polsen in het bad met als oorzaak het feit dat de ik zijn snikkel in een ander stak.
Mijn broer: 'Dus zo timide is hij niet.'

Ik heb weer iets verslavends ontdekt. Catawiki! Yeah. 
Toevallig stuitte ik op een geweldige art deco lamp die ik wilde hebben. Toen ik een bod uitbracht werd ik onmiddellijk overtroefd door een ander. Omdat we toen nog met vijf euro tegelijk opvoerden en we begonnen bij tien euro, was alles nog lekker overzichtelijk. Maar het maakte wel iets in mij los. Ik smeedde een simpel plannetje. Net zoals alle doorgewinterde veilingbezoekers.
Uitvogelen hoeveel tijd er nodig is om het laatste bod te plaatsen, je rustig houden tot de deadline en dan toeslaan. Hier maakten ze het makkelijk met een automatische overtroefmogelijkheid. Ik ben daar erg voor. Terwijl je iets leuks doet toch nog je schaakstukken plaatsen. Ik stelde een uiterst bedrag in, en ging de stad in. 
Toen ik thuiskwam bleek dat ik gewonnen had. En door het op deze manier te benoemen, weet je al dat er stofjes worden aangemaakt. Maar wel leuke...

De radio meldt dat seriemoordenaar S is opgepakt. Ik ken hem! Ik heb een uur naast hem gezeten voor een instructie. Na zijn uitleg ging hij me opeens bevragen, maar op zo'n manier dat je het onmogelijk een gesprek zou kunnen noemen. Hij wilde alles weten over mijn schrijven. Hij stelde interessante vragen, toch bleef ik haken aan zijn gezichtsuitdrukking. Die was volkomen leeg. Bij elke vraag die hij stelde voelde ik me ongemakkelijker, maar ik bleef antwoord geven en me afvragen wat er met deze man aan de hand was. Hij toonde totaal geen gevoel, hoewel zijn vragen empatisch waren. Ik heb daar lang over nagedacht. Over die tegenstrijdigheid. Mijn conclusie was uiteindelijk dat hij autistisch was, geen seriemoordenaar die na afloop zijn slachtoffer in stukjes hakte en in een vuilniszak stopte. Maar toen ik het hoorde, verbaasde me dat helemaal niets. Ik was de dans ontsprongen. Die man had mijn adres, wist van alles van mij en hij had mij godzijdank niet als slachtoffer uitgekozen. Ik vroeg me ook wel even af waarom eigenlijk niet... (net zoals Sonja Barend en Hanneke Groenteman die geen #metoo op hun FB-pagina konden zetten). 
Moest ik alleen nog even verifiëren of de seriemoordenaar inderdaad S was. Wat mij sterkte was het feit dat er niet zoveel mannen Sonny heten. 's Middags zag ik de krant.
Het bleek een Sjonnie te zijn. 

Mijn moeder ligt met nog drie patiënten op een kamer. Wij praten zo zacht mogelijk om de anderen niet te storen. Dat haalt niet zoveel uit. Die anderen storen ons wel.
De vrouw schuin tegenover mijn moeder geeft elke keer antwoord op de vragen die wij elkaar stellen. Ze ligt ongegeneerd commentaar te leveren op de gesprekken die wij voeren. Ook als wij geen vragen hebben, maar conclusies trekken, mengt ze zich erin. Er kan volgens haar geen spake zijn van een spoedig vertrek van mijn moeder. Zij zelf ligt er immers al vijf dagen en moet wachten op de uitslag van een kweek. Dat duurt eindeloos. Dus donderdag ontslag: vergeet het maar. Wij knikken beleefd. Gaan door met ons gesprek. Tot haar schelle stem daar weer tussen komt. Ik lijk zo op mijn vader. Duidelijk. Kan niet missen.
​In mijn hele leven heeft nog nooit iemand gezegd dat ik op mijn vader leek als mijn moeder in de buurt was. We praten over het eten in het ziekenhuis. 'Nee, u heeft gisteren zalm gehad en vanille vla. Vandáág krijgt u chocolademousse. Daar houdt u zo van.' Ze laat even een korte stilte vallen. 'Dat vertelde u tenminste.' Ze kijkt mijn moeder vorsend aan. Die moet het niet in haar hoofd halen haar tegen te spreken. 

Het is stil in het ziekenhuis. Mijn vader en ik zitten in een tochtige gang te wachten op het verlossende telefoontje. Het is 21.00 uur. Af en toe gaat er een rolstoeler in sportkleding voorbij. Misschien opereren ze hier niet alleen 's avonds, maar worden er ook rolstoelwedstrijden gehouden. Na verloop van tijd hebben we een heel team aan ons voorbij zien trekken. Ze groeten. We zijn buiten de Randstad.
Om tien uur dimt het licht. In het halfduister rekenen wij telkens opnieuw terug. De operatie duurt maximaal 90 minuten, ze werd een uur van te voren meegenomen, ze geven nooit de precieze informatie, dus ze zou er toch allang uit moeten zijn.
Er gaat een kwartier voorbij. En nog een. Nog een. Er gaan vijf minuten voorbij, en nog eens, repeat. We checken het bereik. Mijn vader heeft bereik. Ik ook.  Er gaan drie minuten voorbij, en nog eens, en ... 
Om 22.30 worden we gebeld. 
Mijn moeder is een beetje high. Ze ligt nog gekoppeld aan allerlei apparaten, een flexibele buis blaast warme lucht onder de ultradunne zilveren thermisch folie. Ze vindt het allemaal prachtig. Mijn moeder zegt veel te hard dat haar buurman elke keer op de bel drukt, dat hij altijd wel wat heeft, alsof ze al een jaar met elkaar op die uitslaapkamer liggen. Er klinkt gekreun vanachter het gordijn. Mijn moeder trekt een gezicht. Morfine wekt duidelijk geen empathie in de hand. 
Ze vertelt dat ze haar zo BOEM lieten vallen na haar ruggeprik. Dat boem klinkt hard door de ruimte. Mijn vader begint de gegevens van de buurman van het computerscherm te lezen. 

Het is weer tijd voor verandering en huiselijkheid. Ik gooide mijn zitkamer op de schop om de boel zo te arrangeren dat er met de clan om het vuur gezeten kan worden. Zoals vroeger in de grot. Het mooie is dat ik elke keer als ik binnenkom versteld sta van mijn eigen gezelligheid.