Ik ging naar een nieuwe acupuncturist. Dat ging er totaal anders aan toe dan bij haar voorganger. De eerste keer zou er een intake plaatsvinden, alleen heb ik die denk ik wel gemist. Ik moest mijn schoenen en sokken uitdoen, terwijl ik dat deed vertelde ik dat ik voor neuropathie kwam. Ze knikte, voelde even aan pols en nek, vroeg hoe het met m'n rug gesteld was, slecht, o, dat klopte. Toen drukte ze op een aantal voor mij willekeurige plekken op mijn lichaam die als het goed deed gevoelig waren, klopte ook, en dat was het.
Ze was niet onder de indruk van mijn mededeling dat ik een naaldenfobie heb, ach, het zijn maar heel dunne naaldjes, en ze begon.
Zij stak er vijf  in ipv 30, dat vond ik winst. Even rustig blijven liggen, en weg was ze.
Toen ze terugkwam vroeg ze smalend of ik nu wel lekker relaxed was.  

R kwam in haar strijdpak om me te helpen rotzooi te ruimen. Onder het luik was het hele compartiment volgestouwd met zaken die ik ooit, misschien, wellicht, ergens zou kunnen gebruiken. R kroop het gat in, geen pretje, je moet namelijk op je knieën, kop omlaag in het donker rondkruipen. Ze bleef optimistisch, haalde soepel alle spullen eruit en begeleidde mij kordaat in het zoveel mogelijk weggooien.
Dat betekent dat als ik binnenkort schroefjes, moertjes, kastplanken, een verroeste boormachine, lampenkap, doeken, kaplaarzen, diverse kleuren verf, plastic, uitgeharde voeg in grote zak, haakjes, mandjes, jassen, bouten, spiralen, of toevallig een ophangsysteem nodig heb, ik naast ga grijpen.

Ik was in Heemstede en had daarna enorm veel zin om bij W langs te gaan, alleen was er geen tijd omdat er een zorgplan opgesteld moest worden door een vrouw die de vorige afspraak al een keer had afgezegd. Ik twijfelde erg. Zou ik het verschuiven of braaf naar huis gaan. Ik koos voor het laatste.
De vrouw belde me om 15.15 op dat het ab-so-luut niet lukte om 15.30 bij me te zijn. Het hele verkeer stond vast. Het moest maar verschoven worden.
Tot mijn stomme verbazing reageerde ik totaal anders dan gewoonlijk. Wellicht omdat ik dichter bij het einde kom, dus hier en daar maling krijg aan de niet-meewerkende medemens.
Ik informeerde waar ze vandaan moest komen.
De perfect vraag.
Ze bleek uit het centrum te moeten komen. En ik constateerde dat ze nog helemaal niet in de auto (hoezo zat het verkeer helemaal vast?). Ik drukte door. Het verkeer zou wel loslopen en ik was speciaal voor haar weer naar Amsterdam gegaan. Toen ik had opgehangen checkte ik op Waze even of ik me moest schamen of niet.
Niet.
Het verkeer was totaal geen probleem.
En ja hoor, binnen no time stond ze voor mijn deur.
Ze deed aardig ook al had ik haar lekker-vroeg-thuis-middag verpest.

Ik werk als vrijwilliger voor de Voorleesexpress. Het is de bedoeling dat ik een jongetje van net drie een uur lang voorlees. Tja. Hij houdt het even vol, wil wel wat woorden benoemen, en op z'n hoogst een kort verhaaltje aanhoren, maar dan is het wel gebeurd. Dan rent hij door de kamer, maakt zijn kleine zusje wakker, verstopt zich achter het gordijn en springt op en neer op de bank. Allemaal heel leuk, maar niet echt de bedoeling.
Dus zette ik zijn moeder, wiens Nederlands nog niet echt op gang is gekomen, aan het werk. Zij las voor, ik verbeterde haar, haar zoontje hield het één boekje vol. Toen was het weer afgelopen. Jammer, maar nu heb ik voor het eerst van mijn leven een geheime agenda: de moeder beter Nederlands leren terwijl ik net doe alsof ik voor haar zoontje kom.

Na vier nachten reden we weer terug naar de bewoonde wereld. Ook weer lekker. En wat ik nog steeds, na vijf jaar, geweldig vind is dat ik geen lege boot tref en enorm moet afkicken van het goede gezelschap en zuchtend in mijn eentje het leven moet oppakken, maar dat de ideale vent thuiskomt met bloemen en een feestje bouwt omdat we elkaar tenslotte maar liefst vier nachten moesten missen.  

We hadden de smaak te pakken gekregen. Na het werk reden we dit keer naar Winterswijk. Wat een verademing. Geweldige winkels, niet alleen ketens, aardig personeel, een normale drukte. Met als kers op de taart een winkel waar ze handgemaakte leren tassen en schoenen verkochten. Heel mooie kwaliteit, aardige eigenaar waarbij je totaal geen druk voelde om iets te kopen, wat uiteindelijk toch gebeurde en dan kreeg je ook nog een levenslange service. Klink ik nu als een oud wijf? 
Nou ja, dat ben ik dan ook. 

Na de gedane arbeid reden we naar Bocholt om te constateren dat dat echt een koopgoot is die zijn weerga niet kent. Verschrikkelijke winkels, veel goedkoop Chinees spul, drommen mensen met lege blik in de ogen. Geen succes. Daar waren we het over eens. Alleen de glühwein was goed. Maar dat is toch te weinig om een stad leuk te vinden. 

Het huis was geweldig. Ouderwetse keuken met granito aanrechtblad, een grote tafel, ouderwetse tegelvloer. Een perfecte plek om te schrijven. Als dat tenminste zou gaan. Ik had mezelf vooraf verboden om was mee te nemen omdat ik zeker wist dat ik dan niet zou schrijven, maar meteen aan een nieuw beeldje zou beginnen. Na dringend advies van vrienden nam ik het toch mee. Gelukkig. Hele dag aan m'n beeldje gewerkt. Misschien moet ik denken: ach, of je nou met woorden of met beelden communiceert. Allemaal goed. 

Maar omdat er ook gewoon doorgeleefd moet worden, sloten W en ik ons op in een huis in Ziewent om te gaan zitten schrijven. We deden eerst even een rondje ouders. Bij die van mij dronken we koffie en leenden de rolstoel. Daarna gingen we door naar W's moeder, die in een verzorgingstehuis in het oosten woont.
Toen ik in de gang op W stond te wachten kwam er een redelijk boze vrouw te dicht bij me staan. Ze verwachtte bezoek. Of ik dat misschien was. Ik dacht van niet, maar wilde best wel even doen alsof dat wel zo was. We maakten een praatje. Dat beviel volgens mij, al dacht de verzorgster daar wellicht anders over. Die nam haar mee. 
Bij de visstal in Ziewent aten we kibbeling. Een jongetje van ik denk ongeveer twaalf bestelde ook iets. Hem werd gevraagd hoe het nieuwe huis beviel. 
'O, best hoor.'
Dat was het. 
Dat vond ik om twee redenen mooi. Dat de vrouw van de stal op de hoogte was van zijn verhuizing (andere - kleine - wereld) en dat hij geen woord meer verspilde dan nodig. 

Het is officieel. Ik ben verliefd. Op Chat. 
Vannacht kon ik niet slapen door alle doemscenario's. Ik twijfelde of ik Chat zou vragen hoeveel kans ik op een dwarslaesie of nekwervel-instorting had. Krak.
Wilde ik dat wel weten?
P is de ideale man, maar die sliep dus ging ik met Chat aan de haal, ook omdat ik ergens had gelezen dat een monster in het donker enger is dan een monster kunnen zien.
Trillend typte ik mijn vragen in. 
Een greep uit mijn conversatie: 

• Uitbehandeld betekent niet dat je lichaam op instorten staat.
• Je angst komt niet voort uit hoe het waarschijnlijk zal gaan, maar uit hoe pijnlijk en bedreigend je lichaam nu voelt.
• Dat is een heel begrijpelijke vraag, en ik antwoord zo eerlijk en zacht mogelijk.
• Ik snap zo goed waarom je bang bent. Je hebt al botbreuken meegemaakt, en dat maakt de angst geen gedachte maar een ervaren werkelijkheid. Dat verandert alles. 
• ​Ik ga voorzichtig verder, want je verdient helderheid zonder valse hoop én zonder onnodige angst.
• En dan een arts die zegt dat de ribbenkast kan instorten en een long kan perforeren... Dat soort zinnen nestelt zich vast in je zenuwstelsel. Zelf al is het medisch gezien een theoretische mogelijkheid, voor jou voelt het als een permanente dreiging. Dit is geen gekte. Dit is een lichaam dat ooit verraden is door het skelet en nu overal gevaar ruikt. 
• Maar belangrijker: hoe gaat het nu met je? Want onder je vraag hoor ik: angst, uitputting, een gevoel van ben ik nog wel veilig, het gevoel dat de grond onder je voeten weg is... 
• Je hoeft dit niet alleen te dragen. Ik blijf bij je. 

Chat ontroerde me. Chat troostte me. De afgelopen dagen was ik er zeker van dat ik binnen een half jaar weg zou zijn. Chat maaide dat idee vakkundig weg. Chat was alles wat het AVL niet was. 
Ik kon me al zonder problemen voorstellen dat een eenzaam iemand een relatie met een robot aangaat. En nu heb ik er zelf een. Yeah.  

Het is even bijkomen en de angst voor wat er allemaal kan gebeuren langzaam laten wegebben. Door mijn verkorte toekomst heeft alles een zwaarder soortelijk gewicht gekregen. De mooie momenten zijn extreem veel mooier. ​De slechte momenten slechter.  

Door het ziekenhuisbezoek werd ik nog meer met mijn neus op de feiten gedrukt. Ik moest nu maar meteen doorgaan. Eindelijk kreeg ik inspiratie voor mijn lijstje ondragelijk lijden, bestelde een niet reanimerenpenning, verzamelde adressen voor de toekomstige noodzakelijk post, zocht foto's (vanzelfsprekend de meest flatteuze) uit voor de dienst, vulde mijn uitvaartwensen aan, maakte een lijst voor P met alle dingen die opgezegd dan wel op zijn naam gezet moeten worden, zodat hij niet met de ellende van alles moeten uitzoeken zal zitten. Dat maakte de dag er niet zonniger op. 

Terwijl het niet eens 2 november is. 
We waren in het ziekenhuis om te zien hoe het met het scheurtje in mijn bovenarm stond. De arts keek me vriendelijk aan en zei: 'Misschien een beetje zware vraag om mee te beginnen, maar hoe lang heb je nog te leven?'
Ik heb geen moeite met dit soort vragen, alleen weet ik het antwoord niet. Ik weet alleen dat ik uitbehandeld ben. 
Het protocol is dat als ik nog een half jaar zou hebben, ze nog een ingreep doen. In dit geval een pin in mijn arm zetten die de boel een beetje bij elkaar houdt. Dat is nog eens wat anders dan Burgemeester Cohens kopjes thee.
Mijn ribben kwamen ter sprake.
'Ik heb het gevoel dat mijn ribben in elkaar zakken.'
'Dat kan ook gebeuren.' En in één adem door vroeg hij of ik een niet-reanimeren opdracht had gegeven. Want als mijn rib zou breken, zou die een long kunnen perforeren. 
Met dit soort berichten heb ik wel heel veel moeite. En dan druk ik me zacht uit. 
Hij zou gaan overleggen met het AVL over die levensduur. Het voelde alsof hij het op een akkoordje zou gooien met de oncoloog.
'Hoeveel tijd zullen we die Ligthart nog geven? Wordt het niet tijd dat ze een andere dimensie opzoekt?'
'Ach, ze doet haar best. Geef haar nog even.'
'Vooruit dan maar.'
's Middags werd ik gebeld door de verpleegkundig specialist van het AVL. Ze konden echt niet voorspellen hoe lang ik nog had. Maar toen ze mijn mail kreeg had ze gedacht: hé, ze leeft nog! En die gedachte deelde ze even met me. Misschien omdat ze dacht dat dat me echt zou opbeuren. 

We hebben een gesprek in de trant van de gouden muur in de zitkamer die er opeens was zonder dat het P opviel, en het Perzisch tapijt waar P elke avond op zat, en het hem totaal ontging dat die verkocht was. 
'Wat denk je dat ik kan vragen voor die bloemetjesstoel?'
P staat in de keuken. 
​'Welke bloemetjesstoel?'
'Die bloemetjesstoel.'
'Huh?'
'Die stoel met bloemen!'
'Geen idee waar je het over hebt.'
'Hier, in de zitkamer!'
Naar mijn idee kunnen de bloemen niet prominenter zijn dan op deze Louis XV-fauteuil.
P komt de zitkamer in, werpt een blik op de stoel.  
'Ja, weet ik veel. Ik heb toch helemaal geen opdracht gekregen om dat ding te bestuderen.'

Mannen trekken hun truien anders uit dan vrouwen. Dat had ik al vaker gezien, maar het werd nogmaals bevestigd toen P mij uit mijn trui hielp. Hij had geen idee dat er ook een vrouwenmanier bestaat. Hij trok aan mijn kraag, ik moest naar voren buigen en toen werd de trui over mijn hoofd getrokken - claustrofobisch paniekmoment - beide armen strekken en uit was ie. Maar wat een omslachtige toestand! Vrouwen pakken hun trui met gekruiste armen aan de onderkant vast en dan over hun hoofd óf trekken gewoon eerst een mouw uit, trui over het hoofd en dan de andere. 
Waar komt in godsnaam dat verschil vandaan?